Bajka o małym baranku, który nie chciał spać

— Bajka do czytania —

Mały baranek Florek mieszkał na zielonej łące razem z mamą, tatą i starszym bratem. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za pagórki, mama mówiła: „Czas na spanie, Floreczku”. Ale Florek wcale nie chciał spać.

„Jeszcze tylko jedna zabawa!” – prosił Florek, podskakując na miękkich nóżkach. Mama uśmiechała się łagodnie i mówiła: „Dobrze, ale potem już do łóżeczka”. Florek biegał za motylkiem, skakał przez kamyczki i gonił swojego cienia, który stawał się coraz dłuższy.

Gdy zmęczenie zaczynało szczypać go w oczy, Florek ziewał szeroko. „Mamusiu, a co robią inne zwierzątka, gdy jest ciemno?” – zapytał. Mama pogłaskała go po miękkiej wełnie: „Wszyscy odpoczywają, kochanie. Ptaszki śpią w gniazdkach, a króliczki w norach”.

„A gwiazdy?” – dopytywał Florek, patrząc w niebo. „Gwiazdy świecą, żeby nam było miło, ale też odpoczywają, bo gdy słońce wstaje, one gasną” – odpowiedziała mama. Florek zastanowił się: „Więc ja też muszę odpocząć, żeby jutro znów móc biegać?”.

Mama przytuliła go mocno. „Dokładnie, synku. Sen sprawia, że nasze nóżki i główka nabierają sił. A jak się obudzisz, słońce znów będzie świecić, a ty będziesz gotów do nowej zabawy” – szepnęła.

Florek położył się na swoim posłaniu z siana, przykrył się miękkim kocykiem i zamknął oczy. „Mamusiu, a jeśli będę śnił o łące?” – zapytał jeszcze. „To będzie piękny sen, kochanie” – odpowiedziała mama, gasząc lampkę.

W pokoju zrobiło się cicho. Przez okno wpadało światło księżyca, a na parapecie usiadł mały świerszczyk i zaczął cichutko grać swoją kołysankę. Florek słuchał i słuchał, aż jego oddech stał się równy i spokojny.

„Dobranoc, mamo. Dobranoc, tato. Dobranoc, gwiazdy” – wyszeptał Florek, choć już prawie spał. Jego serduszko biło spokojnie, a na nosku usiadł mu senny pyłek prosto z księżyca. I tak, w objęciach snu, baranek odpłynął w krainę najpiękniejszych marzeń.