Tawan i latający lampion z Bangkoku

— Bajka do czytania —

W samym sercu Bangkoku, nad rzeką Chao Phraya, mieszkał mały chłopiec o imieniu Tawan. Każdego wieczoru siadał na tarasie i patrzył, jak niebo rozświetlają pomarańczowe lampiony puszczane przez ludzi z mostów. Pewnego dnia postanowił sam spróbować.

Tawan wziął od mamy cienki papierowy lampion, zapalił świeczkę w środku i delikatnie wypuścił go w powietrze. Lampion uniósł się wysoko, a potem zaczął płynąć w stronę kanałów. Chłopiec pobiegł za nim, przeskakując przez mostki i mijając stragany z mango i kokosami.

Lampion prowadził go coraz dalej, aż Tawan znalazł się w labiryncie wąskich kanałów, gdzie domy stały na palach, a łodzie kołysały się leniwie. Nagle lampion zniknął za zakrętem. Chłopiec rozejrzał się – wszystko wyglądało podobnie, a on nie wiedział, w którą stronę iść.

Usiadł na drewnianym pomoście i poczuł smutek. Wtedy z pobliskiej łodzi wyjrzała starsza kobieta z uśmiechem. „Zgubiłeś się, mały Tawanie?” – zapytała. „Nie martw się, tutaj każdy sobie pomaga. Popatrz, twój lampion wylądował na dachu tej świątyni.”

Tawan spojrzał – rzeczywiście, lampion świecił na dachu Wat Arun, pokrytym kolorowymi kafelkami. Kobieta podała mu miskę z gorącą zupą tom yum. „Zjedz, a potem pokażę ci drogę do domu. Ale najpierw spójrz, jak pięknie wygląda Bangkok nocą – każde światło to czyjaś historia.”

Chłopiec jadł zupę i patrzył, jak na wodzie odbijają się neonowe znaki, a w oddali słychać śpiew z targu kwiatowego. Nagle zobaczył, że wszystkie lampiony, które puszczono tego wieczora, unoszą się nad miastem jak gwiazdy. „Nigdy nie myślałem, że Bangkok może być taki cichy” – szepnął.

Kobieta zaprowadziła go do przystani tuk-tuka. „Wsiadaj, zawiezie cię prosto do domu. Pamiętaj, że nawet gdy się zgubisz, wystarczy popatrzeć w górę – światła zawsze pokażą ci drogę.” Tawan uścisnął jej dłoń i pojechał, patrząc na migające latarnie i uśmiechniętych ludzi.

Gdy wrócił, mama czekała na tarasie. „Twój lampion wrócił?” – zapytała. Tawan pokazał jej mały kawałek papieru, który znalazł na dachu świątyni – był na nim namalowany uśmiechnięty księżyc. Tej nocy chłopiec zasnął spokojnie, a za oknem tańczyły świetliki, śpiewając mu cichą kołysankę Bangkoku.