Bajka o baletnicy, która tańczyła z gwiazdami

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie uliczki pachniały świeżymi bułeczkami, a na wieży ratuszowej mieszkał zaprzyjaźniony bocian, mieszkała dziewczynka o imieniu Zosia. Zosia miała sześć lat i kochała taniec bardziej niż cokolwiek na świecie. Każdego ranka, zanim jeszcze wstało słońce, wsuwała swoje różowe baletki i wirowała po pokoju, a jej sukienka falowała jak skrzydła motyla.

Pewnego dnia w miasteczku pojawił się plakat: „Wielki Festiwal Tańca – pokaż, co potrafisz!”. Zosia bardzo się ucieszyła i od razu zapisała się do udziału. Od tej chwili ćwiczyła każdego popołudnia – próbowała idealnie wyciągnąć nogę, utrzymać równowagę na palcach i zrobić piruet jak prawdziwa profesjonalistka. Ale im bardziej się starała, tym częściej się potykała i przewracała.

Zosia zaczęła być smutna. – Dlaczego mi nie wychodzi? – szeptała do swojego misia, który siedział na półce i patrzył na nią pluszowymi oczkami. Miś nie odpowiadał, ale Zosia czuła, że jej serce bije smutno. Może w ogóle nie powinnam tańczyć? – pomyślała.

Następnego dnia, gdy wracała ze szkoły, spotkała starszą panią z laską, która siedziała na ławce i nuciła starą melodię. – Dlaczego jesteś taka smutna, mała? – zapytała pani. Zosia opowiedziała jej o festiwalu i o tym, że nie potrafi tańczyć idealnie. Starsza pani uśmiechnęła się ciepło. – Widzisz, moje dziecko, taniec nie polega na tym, żeby być idealnym. Taniec to opowiadanie historii swoim ciałem. Pokaż w tańcu to, co czujesz w sercu.

Zosia wróciła do domu i stanęła przed lustrem. Zamknęła oczy i przypomniała sobie, jak tańczyła, gdy była mała – bez zastanawiania się, bez strachu. Zaczęła powoli, a potem coraz szybciej. Machała rękami jak gałęzie na wietrze, kręciła się jak liść niesiony przez wodę. I nagle poczuła, że to jest właśnie to – radość i wolność.

Nadszedł dzień festiwalu. Na scenie stały inne dzieci w pięknych strojach, a publiczność czekała. Kiedy przyszła kolej Zosi, wyszła na środek i przez chwilę bała się, że znowu się przewróci. Ale wtedy przypomniała sobie słowa starszej pani. Zamknęła oczy i zaczęła tańczyć – tańczyła o poranku, o ptakach, o uśmiechu mamy. Jej ruchy były lekkie jak piórko, a na twarzy miała wielki uśmiech.

Po występie publiczność klaskała głośno, a pani jurorka powiedziała: – Twój taniec był najpiękniejszy, bo płynął prosto z serca. Zosia dostała dyplom i małą srebrną gwiazdkę. Wróciła do domu zmęczona, ale szczęśliwa. Położyła się do łóżka, a przez okno widać było prawdziwe gwiazdy na niebie. – Dziękuję, gwiazdy – szepnęła – za to, że nauczyłyście mnie tańczyć z radością. I zasnęła spokojnie, śniąc o tańcu, który nigdy się nie kończy.