Bajka o trzech Autkach z Garażu na Wzgórzu

— Bajka do czytania —

W starym, czerwonym garażu na samym szczycie wzgórza mieszkały trzy małe autka: Czerwone, Niebieskie i Zielone. Każde z nich było inne, lecz wszystkie bardzo się przyjaźniły.

Czerwone Autko miało lśniący, wiśniowy lakier, który polerowało codziennie miękką ściereczką. Bardzo lubiło, gdy wszyscy mówili: „O, jakie piękne!”. Zielone Autko uwielbiało przyrodę i zawsze woziło na dachu małą doniczkę ze stokrotkami. Niebieskie Autko było najodważniejsze i najszybsze – marzyło o wielkich wyścigach.

Pewnego dnia, gdy słońce chowało się za chmurami, Niebieskie Autko zaproponowało: „Pojedźmy nad staw, podobno kwitną tam żółte liliowe!”. Zielone Autko od razu się zgodziło, ale Czerwone spojrzało na niebo i zmartwiło się: „Zaraz będzie padać, a ja nie chcę, żeby mój lakier pokrył się błotem!”.

Zielone Autko westchnęło: „Czerwony, deszcz nie jest taki straszny! A jeśli po drodze spotkamy kogoś, kto potrzebuje pomocy?”. Czerwone Autko potrząsnęło kołami: „Nie, nie, ja zostaję w garażu. Wolę być czysty i bezpieczny.” I tak dwaj przyjaciele odjechali, a Czerwone zostało samo.

Niedługo potem lunął deszcz. Czerwone Autko słyszało, jak krople bębnią o dach. Nagle usłyszało cichutkie miauczenie. Wyjrzało przez drzwi i zobaczyło małego, przemokniętego kotka, który schował się pod daszkiem. „Miau, chcę do mamy, ale droga jest zalana!” – płakał kotek.

Czerwone Autko pomyślało o swoim lśniącym lakierze, ale potem spojrzało na drżącego kotka. „Trudno” – powiedziało – „lakier można umyć, a przyjaciela nie da się zastąpić.” Wyjechało z garażu, otworzyło drzwiczki i powiedziało: „Wskakuj, zawiozę cię do domu!”.

Po drodze spotkali Zielone i Niebieskie, które już wracały. Razem utworzyły pociąg – Niebieski z przodu, Zielony w środku, a Czerwony z kotkiem z tyłu. Przez kałuże, przez błoto, przez trawę – ale śmiali się i pomagali sobie nawzajem. Kotek trafił do swojej mamy, która czekała na werandzie.

Wieczorem, gdy deszcz ustał, autka wróciły do garażu. Czerwone Autko było całe w plamkach, ale uśmiechało się najszerzej ze wszystkich. „Jesteś prawdziwym bohaterem!” – powiedziały Niebieskie i Zielone. „Ale wasza pomoc też była ważna” – odparło Czerwone. I od tego dnia wiedziało, że najpiękniejszy lakier to ten, którym świeci się od środka.

Noc zapadła cicha i ciepła. Nad garażem rozbłysły pierwsze gwiazdy. Czerwone Autko zamknęło oczy, a w snach znów jechało przez łąkę, tym razem z kotkiem na dachu. Wszędzie pachniało stokrotkami, a niebo było usiane małymi, złotymi plamkami – zupełnie jak jego lakier po deszczu. Dobranoc, małe autko, dobranoc.