Przygoda kolorowych autek

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym garażu mieszkały trzy autka: czerwony Bąbelek, żółta Iskierka i niebieski Hubert. Każdego dnia wyruszały na wspólne przejażdżki, śmiejąc się i mrugając reflektorami. Ale pewnego ranka Bąbelek obudził się i zobaczył, że jego czerwona farba zbladła i zrobiła się szara. Bardzo się tym zmartwił.

Iskierka i Hubert od razu zauważyli, że Bąbelek jest smutny. Jego reflektory świeciły słabiej niż zwykle. „Co ci jest, przyjacielu?” – zapytała Iskierka, podjeżdżając bliżej. Bąbelek westchnął: „Straciłem swój piękny czerwony kolor. Teraz jestem brzydki i szary”. Hubert pokręcił swoją maską: „Nieprawda! Jesteś naszym kumplem i zawsze będziesz wyjątkowy”. Postanowili razem pojechać do starego dżipa Pędzipyta, który wiedział wszystko o autkach.

W myjni spotkali Pędzipyta, który uważnie obejrzał Bąbelka. „Widzisz, każdy kolor jest piękny, ale najważniejsze jest to, co masz w środku – dobre serce i odwagę” – powiedział mądry dżip. Bąbelek jednak nadal był smutny, bo tęsknił za swoim kolorem. Iskierka i Hubert spojrzeli po sobie i w ich reflektorach zaświecił się pomysł.

„A gdybyśmy tak pomalowali cię na wszystkie kolory tęczy?” – zawołała Iskierka. Hubert klasnął oponami: „Świetny pomysł! Każde autko w garażu ma trochę farby. Możemy je pożyczyć!”. Bąbelek uśmiechnął się nieśmiało. Razem objechali wszystkie autka, które chętnie dawały odrobinę swojego koloru: zielony, niebieski, żółty, pomarańczowy i fioletowy.

Malowanie było wielką zabawą. Iskierka psikała żółtą farbą, Hubert – niebieską, a inne autka pomagały wesoło trąbić. Po chwili Bąbelek stał się tęczowym autkiem – lśniącym i wyjątkowym. Spojrzał na swoje nowe barwy i zaśmiał się głośno: „Jestem piękniejszy niż kiedykolwiek! Dziękuję, przyjaciele!”. A wszystkie autka zaczęły radośnie mrugać reflektorami.

Gdy nadszedł wieczór, Bąbelek, Iskierka i Hubert wrócili do garażu. Byli zmęczeni, ale bardzo szczęśliwi. Bąbelek powiedział: „Dziś nauczyłem się, że najważniejsi są przyjaciele. Dzięki wam znów jestem sobą”. Hubert zamknął drzwi garażu, a Iskierka zgasiła górne światło. Zrobiło się cicho i przytulnie.

Na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy. Autka wtuliły się w swoje miękkie kocyki – pachnące gałganki – i cichutko zamknęły reflektory. W garażu zapanowała spokojna cisza, a sen przyszedł do nich na miękkich oponach. Dobranoc, autka, dobranoc, dzieci.