Traktor Tadek i wyścig z przyjaciółmi

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym gospodarstwie mieszkał traktor Tadek. Miał wielkie, grube koła i silnik, który burczał jak misio. Tadek bardzo lubił swoją pracę – orał pole, woził siano i pomagał rolnikom. Ale czasami, wieczorami, patrzył na szosę, po której mknęły błyszczące auta. Były szybkie, gładkie i lśniły w słońcu. Wtedy Tadek czuł się trochę niezgrabny i powolny.

Pewnego dnia na polną drogę wjechały trzy auta: czerwony wyścigowy Ben, niebieski wóz policyjny Poldek i żółta karetka Kaja. Ben zapiszczał oponami i zawołał: „Hej, traktorku! Chcesz się ścigać? Na pewno nas nie dogonisz!” Tadek spuścił wzrok. „Nie jestem szybki… ale chętnie z wami pojadę” – mruknął.

Autka ustawiły się na linii startu. Ben głośno zahuczał, Poldek zatrąbił, a Kaja błysnęła światłem. „Raz, dwa, trzy – start!” – krzyknęli. Ruszyli jak strzały, a Tadek ciężko odbił, grzebiąc kołami w piachu. Ben był już daleko, Poldek zaraz za nim, a Kaja też wyprzedziła Tadka. Tadek sapnął smutno: „I tak jestem za wolny.”

Nagle droga skręciła w las, a za zakrętem leżała wielka, omszała gałąź. Ben wpadł na nią i stanął – jego koła kręciły się w powietrzu. „Nie mogę jechać! Utknąłem!” – jęknął. Poldek próbował go pchnąć, ale tylko się ślizgał. Kaja też nie mogła pomóc – miała za małe opony.

„Potrzebujemy kogoś z wielką siłą!” – zawołała Kaja. Wtedy wszyscy spojrzeli na Tadka. Tadek podjechał powoli, opuścił swój zaczep i szepnął: „Spróbuję.” Zahaczył linę o gałąź i pociągnął. Jego silnik zawarczał, koła zagryzły się w ziemię i powoli, mozolnie, odciągnął konar na bok.

Ben mógł zjechać na drogę. Wszyscy klasnęli klaksonami. „Jesteś super! – krzyknął Ben. – My umiemy szybko jechać, ale ty umiesz przesuwać góry!” Tadek uśmiechnął się od śmigła do wydechu. „Każdy ma coś, co potrafi najlepiej” – odpowiedział skromnie.

Od tego dnia autka często przyjeżdżały na wieś. Razem bawili się w chowanego – Tadek chował się za stogiem siana, a Ben, Poldek i Kaja szukali go po całym podwórku. Najfajniejsze było to, że nikt już nie chciał się ścigać. Wszyscy wiedzieli, że najważniejsze to być razem i pomagać sobie.

Kiedy zaszło słońce, Tadek wrócił do stodoły. Autka pomachały mu światłami. „Dobranoc, Tadku!” – zawołały. „Dobranoc, przyjaciele!” – odpowiedział traktor i zamknął oczy. Gwiazdy na niebie migotały jak małe reflektory, a wiatr szeptał do snu: „Jesteś wspaniały, taki, jaki jesteś.”