Mazda i tajemnicze światła

— Bajka do czytania —

Mała czerwona Mazda stała w garażu i cicho mruczała silnikiem. Bardzo lubiła patrzeć, jak zachodzi słońce, bo wtedy na niebie pojawiały się pierwsze gwiazdy. Dziś wieczorem coś jednak było inaczej – z daleka dobiegał cichutki, smutny szmer.

Mazda nadstawiła swoje okrągłe reflektory i zobaczyła trzy małe świetliki, które świeciły słabiutko, jakby zaraz miały zgasnąć. Podjechała bliżej i zapytała: – Dlaczego jesteście takie smutne?

– Zgubiliśmy drogę do naszego łąkowego domku – odpowiedział największy świetlik. – A nasze światła są już bardzo słabe. – Nie martwcie się! – zawołała Mazda. – Wsiadajcie na mój dach, a ja was zawiozę. Moje reflektory są mocne i wszystko oświetlą.

Świetliki wskoczyły na dach Mazdy, a ona ostrożnie wyjechała z garażu. Jechała powoli, żeby nie zgubić małych pasażerów. Mijała domy, drzewa i mały strumyk, a świetliki cieszyły się, że znów widzą drogę.

– Skręć w lewo, za tym wielkim dębem! – zawołał jeden ze świetlików. Mazda posłusznie skręciła i wjechała na polanę pełną kwiatów. W środku polany stał mały, przytulny domek z trawy i listków.

Świetliki zeskoczyły z dachu i podziękowały Mazdzie: – Dziękujemy! Jesteś najlepszym autem na świecie! – Mazda uśmiechnęła się swoimi reflektorami i odpowiedziała: – To nic takiego. Ważne, że jesteście bezpieczni.

Gdy Mazda wróciła do garażu, na niebie świeciły już wszystkie gwiazdy. Zamknęła swoje reflektory, westchnęła cichutko i pomyślała: „Jak dobrze, że mogłam pomóc”.

W garażu zrobiło się cicho i spokojnie. Mazda zasnęła, a nad nią migotały gwiazdy, które przypominały jej o dzisiejszej przygodzie. Dobranoc, mała Mazdo. Dobranoc, świetliki.