Bajka o małym astronomie i latającym teleskopie

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie domki były kolorowe jak cukierki, mieszkał chłopiec o imieniu Jaś. Jaś miał cztery lata i bardzo lubił patrzeć w niebo. Każdego wieczoru, gdy mama mówiła „dobranoc”, on wyglądał przez okno i liczył gwiazdy. Jedna, dwie, trzy – a potem zasypiał i śnił o kosmosie.

Pewnej nocy, gdy księżyc świecił jak wielka lampa, Jaś zobaczył coś niezwykłego. Na parapecie jego okna pojawił się mały, srebrny teleskop. Był lśniący i miał kolorowe guziki. „Ojej!” – szepnął Jaś. Ktoś go tu zostawił?

Jaś ostrożnie dotknął teleskopu. Nagle teleskop powiedział: „Cześć, jestem Lunek. Szukam kogoś, kto chce zobaczyć gwiazdy z bliska. Pomożesz mi?” Jaś ucieszył się i zgodził. Lunek uniósł się w powietrze, a Jaś chwycił go za rączkę.

Razem polecieli nad dachy domów. Lunek pokazał Jasiowi Wielką Niedźwiedzicę i małą gwiazdkę, która migotała wesoło. „To moja ulubiona gwiazda” – powiedział Lunek. „Nazywa się Iskierka. Każdej nocy mruga do dzieci, które śpią spokojnie.”

Jaś był zachwycony. „A czy mogę być astronomem?” – zapytał. Lunek zaśmiał się cichutko. „Już nim jesteś! Astronom to ktoś, kto patrzy w niebo i marzy. A ty patrzysz i marzysz każdej nocy.”

Wtedy Lunek pokazał Jasiowi, jak przez teleskop widać maleńkie gwiazdy, które tańczą wokół księżyca. „Każda gwiazda to iskierka marzeń” – powiedział Lunek. „Gdy dzieci zasypiają, gwiazdy świecą mocniej, żeby ich sny były piękne.”

Jaś poczuł się szczęśliwy. Pożegnał się z Lunkiem i wrócił do swojego łóżka. Lunek został na parapecie, by każdej nocy przypominać Jasiowi o gwiazdach.

I tak każdego wieczoru Jaś spoglądał w niebo, a potem zasypiał spokojnie. Wiedział, że marzenia są jak gwiazdy – zawsze tam są, nawet gdy ich nie widać. Dobranoc, Jasiu. Dobranoc, gwiazdy.