Bajka o małym astronaucie Polku

— Bajka do czytania —

Mały miś Poldek mieszkał w przytulnym domku na skraju lasu. Każdej nocy siadał na parapecie i patrzył w niebo pełne gwiazd. „Jak tam musi być pięknie!” – szeptał do swojego pluszowego króliczka Buni.

Pewnego dnia Poldek postanowił, że zostanie astronautą. Włożył swój czerwony kombinezon, na głowę założył sito jako hełm, a do plecaka wrzucił trzy kanapki z miodem i butelkę wody.

Bunia chciała lecieć z nim. „Jak polecimy?” – zapytała. Poldek rozejrzał się i zobaczył starą rakietę z tektury, którą tata zrobił mu na urodziny. „To będzie nasz statek kosmiczny!” – zawołał.

Razem włożyli do rakiety koc w gwiazdki, latarkę i mapę nieba. Poldek usiadł na czele i powiedział: „Trzy, dwa, jeden… start!” Zaczęli bujać się w przód i w tył, aż poczuli, że lecą.

Najpierw minęli chmury, które były miękkie jak wata cukrowa. Potem zobaczyli księżyc – ogromny i srebrny. „Wygląda jak wielki ser!” – zaśmiała się Bunia. Poldek kiwnął głową i zapalił latarkę, żeby lepiej widzieć gwiazdy.

Nagle zobaczyli małą, błyszczącą gwiazdkę, która spadła z nieba i wylądowała tuż obok rakiety. Była bardzo smutna. „Zgubiłam drogę do domu” – powiedziała cienkim głosikiem. Poldek i Bunia postanowili jej pomóc.

Razem odszukali na mapie Wielką Niedźwiedzicę. „To tam mieszkam” – ucieszyła się gwiazdka. Poldek skierował rakietę w tamtą stronę, a Bunia machała łapką. Gwiazdka poleciała do rodziny, mrugając na pożegnanie.

Wtedy Poldek poczuł zmęczenie. Oczy same mu się zamykały. Rakieta powoli wróciła do ogródka. Mama już czekała z ciepłym mlekiem i przytuliła go mocno. „Dobranoc, mój mały astronauto” – szepnęła.

Poldek położył się w łóżeczku, a Bunia przytuliła go za uszko. Przez okno wpadało światło gwiazd – tych samych, które odwiedzili. „Dobranoc, gwiazdki” – szepnął Poldek i zasnął spokojnie w swoim czerwonym kombinezonie.