Bajka o archiwiscie panu Borsuku

— Bajka do czytania —

W głębi lasu, pod starym dębem, mieszkał pan Borsuk. Nie był to zwykły borsuk – był archiwistą. W swojej przytulnej norze przechowywał najcenniejsze skarby lasu: suszone liście z mapami, kolorowe pióra, muszelki i listy napisane na korze. Wszystko było poukładane i opisane.

Każdego ranka pan Borsuk siadał przy małym stoliku i porządkował nowe znaleziska. Pamiętał, gdzie leży każda rzecz – od igieł sosny po kamyki z błyszczącymi drobinkami. Mówił: „Wspomnienia trzeba chować w bezpiecznym miejscu, żeby się nie zgubiły.”

Pewnego dnia do nory zapukała mała wiewiórka Rudzinka. Miała smutne oczy. „Panie Borsuku, zgubiłam moją ulubioną szyszkę, tę, którą znalazłam pierwszego dnia wiosny. Pomóżcie ją znaleźć!” – poprosiła.

Pan Borsuk uśmiechnął się ciepło. „Nie martw się, Rudzinko. W moim archiwum wszystko jest posortowane. Pokażę ci, jak szukać.” Przeszli do półki, na której leżały szyszki – każda w małym pudełku z etykietą: „Szyszki wiosenne”, „Szyszki jesienne”, „Szyszki od sąsiadów”.

Rudzinka uważnie patrzyła. Nagle krzyknęła: „Tu! To ta!” – wskazała pudełko z napisem „Szyszki pierwsze w życiu”. W środku leżała jej zguba. Mała wiewiórka przytuliła szyszkę i podskoczyła z radości.

„Dziękuję! Jak to dobrze, że macie takie porządki” – powiedziała. „Gdyby nie wasze archiwum, nigdy bym jej nie znalazła.” Pan Borsuk pogłaskał ją po główce: „Porządek pomaga pamiętać, co jest dla nas ważne. Możesz zawsze tu wrócić, jeśli coś zgubisz.”

Rudzinka z uśmiechem pożegnała się i pobiegła do swojej dziupli. Wieczorem położyła szyszkę obok poduszki. Przez okno widać było migoczące gwiazdy. Cicho westchnęła: „Jutro też posprzątam swoją kryjówkę, żeby nic mi nie uciekło.”

Pan Borsuk zamknął drzwi nory i usiadł przy lampce z herbatą. Wokół panowała cisza, a on pomyślał, że najważniejsze w jego pracy jest pomaganie innym w odnajdywaniu tego, co kochają. Wkrótce sam zapadł w spokojny sen.