Bajka o bukieciarce Pani Kwiatkowskiej

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, wśród kolorowych domków, mieszkała Pani Kwiatkowska. Każdego ranka otwierała swój sklepik z kwiatami, a zza drzwi unosił się cudny zapach róż, stokrotek i bzów. Pani Kwiatkowska układała bukiety – duże i małe, na każdą okazję. Dzieci z sąsiedztwa uwielbiały patrzeć, jak sprawnie wiąże wstążki i dobiera kolory.

Pewnego słonecznego dnia do sklepiku wbiegła mała wiewiórka Rudzik. Miała smutne oczka i trzymała w łapkach zwiędnięty kwiatek. – Och, mój ukochany kwiatek uschnął – powiedziała cicho. – Chciałam podarować go mamie na urodziny, ale już nie jest piękny.

Pani Kwiatkowska uśmiechnęła się ciepło. – Nie martw się, Rudziku. Kwiatki czasem więdną, ale ja mogę zrobić dla ciebie nowy bukiet – powiedziała delikatnie. Wyjęła z wazonu świeże stokrotki, dodała kilka gałązek mięty i zawiązała je różową wstążką. Bukiet pachniał wiosną.

Wiewiórka zapiszczała z radości. – Och, dziękuję! Teraz mam dla mamy najpiękniejszy prezent! – i pobiegła do domu, trzymając bukiecik jak skarb. Pani Kwiatkowska patrzyła za nią i czuła wielką radość w sercu. Lubiła sprawiać innym przyjemność.

Następnego dnia do sklepiku przyszła mała myszka Krysia. – Pani Kwiatkowska, proszę o bukiet dla mojej babci, która mieszka w lesie. Lubi fioletowe kwiaty – powiedziała nieśmiało. Pani Kwiatkowska wybrała lawendę i dzwonki, a dołożyła jeszcze mały listek szczęścia. – To dla babci – szepnęła.

Tak mijały dni. Pani Kwiatkowska pomagała wszystkim zwierzętom – ptaszkom na gniazda, jeżykom na przyjęcia, a nawet małemu zajączkowi, który chciał podarować kwiaty swojej siostrze. Każdy bukiet był inny, ale wszystkie niosły radość i uśmiech.

Kiedy zapadł wieczór, Pani Kwiatkowska zamknęła sklepik. Usiadła na werandzie i popatrzyła w niebo. Na gałęzi starego dębu siedziała sowa, która powiedziała: – Jesteś bardzo miła. Dzięki tobie w lesie jest więcej uśmiechów. Pani Kwiatkowska uśmiechnęła się i odpowiedziała: – Każdy może dać komuś odrobinę piękna.

Gdy gwiazdy zaczęły migotać na niebie, Pani Kwiatkowska weszła do swojego pokoju. Położyła głowę na poduszce i zamknęła oczy. W snach widziała kolorowe bukiety i uśmiechnięte zwierzęta. Cicho szumiał wiatr, a wokół roznosił się zapach kwiatów. Dobranoc, Pani Kwiatkowska. Dobranoc, mała wiewiórko. Śpijcie spokojnie.