Mały akordeon i leśne kołysanki

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkał sobie mały akordeon. Nie był duży, ale miał w sobie mnóstwo melodii. Każdego wieczoru siadał na polanie i grał.

Najpierw przyszła do niego sowa. Sowa miała zmęczone oczy i chciała już spać. "Zagraj mi coś cichego" – poprosiła. Akordeon zaczął grać: huuu, huuu, jak wiatr wśród gałęzi. Sowa zamknęła oczy i zasnęła na gałęzi.

Potem przybiegł zajączek. Skakał cały dzień i też był senny. "Zagraj mi coś miękkiego" – szepnął. Akordeon zagrał plum, plum, plum – jak krople deszczu na liściach. Zajączek położył się w trawie i natychmiast zasnął.

Niedługo pojawił się lis. Lis miał już dość biegania i chciał odpocząć. "Zagraj mi coś spokojnego" – poprosił. Akordeon zagrał cichutko: lili, lili, lili – jak szum strumyka. Lis ułożył się pod krzakiem i zasnął.

Przyszła też myszka. Myszka była malutka i bardzo zmęczona. "Zagraj mi coś delikatnego" – pisnęła. Akordeon zagrał: cyk, cyk, cyk – jak świerszcz w nocy. Myszka wtuliła się w liście i zasnęła.

Wreszcie przyszedł niedźwiedź. Był ogromny i ciężki, ale też chciał spać. "Zagraj mi coś niskiego i ciepłego" – mruknął. Akordeon zagrał: bum, bum, bum – jak bicie serca. Niedźwiedź położył się na mchu i zasnął.

Akordeon grał dalej, coraz ciszej i ciszej. Grał dla wszystkich zwierząt w lesie. A kiedy ostatnia nutka odpłynęła w niebo, akordeon też poczuł senność. Złożył swoje klawisze i zamknął oczy.

Nad lasem zapadła noc. Gwiazdy świeciły jasno, a księżyc kołysał wszystkie stworzenia. Mały akordeon spał spokojnie, a z jego boku wydobywały się jeszcze ciche, senne dźwięki. Dobranoc, akordeonie. Dobranoc, lesie.