Bajka o pomarańczy Poli

— Bajka do czytania —

W słonecznym sadzie, pomarańczowym gaju, rosła mała pomarańcza o imieniu Pola. Jej skórka była gładka i lśniąca, a w środku kryła mnóstwo soczystych cząstek. Każdego dnia Pola patrzyła na inne owoce i myślała: 'Czy jestem wystarczająco słodka? Czy ktoś mnie pokocha?'

Pewnego ranka do sadu przyszła dziewczynka o imieniu Zosia. Miała na sobie żółtą sukienkę i słomkowy kapelusz. Zobaczyła Polę wiszącą na gałęzi i pomyślała, że wygląda ślicznie. Delikatnie dotknęła skórki i szepnęła: 'Jaka ładna pomarańczko.'

Zosia zerwała Polę ostrożnie i włożyła do swojego wiklinowego koszyka. W koszyku leżały już jabłka i gruszki. Pola czuła ich zapach i była ciekawa, dokąd ją niosą. 'Gdzie idziemy?' – pomyślała.

W domu Zosia pokazała Polę mamie. Mama uśmiechnęła się i powiedziała: 'Z tej pomarańczy zrobimy sok, albo podzielimy się na cząstki.' Pola trochę się bała, ale wiedziała, że chce dać radość.

Zosia obrała pomarańczę. Pola poczuła świeży, cytrusowy zapach. Zosia podzieliła cząstki na dwa talerzyki – dla siebie i dla małego braciszka. 'Mniam, mniam' – powiedział braciszek, biorąc cząstkę.

Pola była szczęśliwa. Widziała, jak jej cząstki rozświetlają twarze dzieci. 'Czy to nie wspaniałe dawać innym radość?' – pomyślała. Nawet skórka pachniała pięknie.

Wieczorem Zosia położyła skórkę na parapecie i powiedziała: 'Dziękuję, Polu, za ten dzień. Byłaś najsłodszą pomarańczą na świecie.' Potem umyła ząbki i położyła się spać.

Na dworze zrobiło się ciemno. W sadzie nad pomarańczowym drzewem rozbłysły pierwsze gwiazdy. Wiatr delikatnie poruszył liśćmi, a Pola, już jako skórka, słuchała ciszy. Wszystko było spokojne i dobre. Pola wiedziała, że spełniła swoje marzenie. A w domku Zosia spała, śniąc o pomarańczowych polach. Dobranoc, Polu. Dobranoc, Zosiu.