Bajka o trzech świnkach, które nauczyły się współpracy

— Bajka do czytania —

W pewnym lesie, na polanie pełnej stokrotek, mieszkały trzy małe świnki: Mela, Pysia i Fela. Każda z nich marzyła o własnym domku, ale każda wyobrażała go sobie zupełnie inaczej.

Mela, najstarsza i najbardziej rozważna, postanowiła zbudować domek z cegieł. „Cegły są mocne, nic ich nie ruszy” – mówiła, układając starannie każdą cegłę. Pysia, średnia siostra, uwielbiała zapach drewna i szybko skleciła przytulny domek z desek. „Drewno jest ciepłe i pachnie lasem” – cieszyła się. Najmłodsza Fela była artystką. Z wikliny i gałązek upletła domek lekki jak piórko, ozdobiony polnymi kwiatami. „Mój domek jest najpiękniejszy!” – wołała radośnie.

Przez kilka dni świnki bawiły się w swoich domkach i czuły się bezpieczne. Jednak pewnego wieczoru na niebie pojawiły się ciemne chmury. Zaczęło wiać, a z każdą chwilą wiatr stawał się silniejszy. To była wyjątkowo wielka burza, jakiej las nie widział od dawna.

Najpierw wichura zaatakowała domek Feli. Wiklina trzęsła się i wyginała, a kwiaty fruwały w powietrzu. „Uch, ledwo trzymam się ścian!” – krzyknęła Fela. Szybko wybiegła i pobiegła do domku Pysi. Tam też nie było lepiej – drewniane deski trzeszczały, a wiatr wciskał się przez szpary.

Obie świnki razem popędziły do domku Meli. Ceglany domek stał twardo, choć nawet w nim słychać było huk wiatru. „Jesteśmy bezpieczne!” – odetchnęły z ulgą. Mela spojrzała na siostry: „Każda z nas zbudowała coś innego, ale wasze domki nie wytrzymały. Dlaczego?” – zapytała łagodnie.

Świnki usiadły razem i zaczęły rozmawiać. Fela westchnęła: „Moja wiklina jest piękna, ale za słaba na silny wiatr”. Pysia dodała: „Moje drewno jest mocniejsze, ale deski nie są tak szczelne jak cegły”. Mela skinęła głową: „A moje cegły są bardzo mocne, ale domek jest szary i smutny. Brakuje mu waszej radości i pomysłów”.

Wtedy wpadły na wspaniały pomysł. Postanowiły połączyć siły i zbudować jeden wielki dom, używając tego, co najlepsze z każdego materiału. Cegły posłużyły jako solidny fundament, drewno dało ciepłe ściany, a wiklina stworzyła piękne ozdoby i dach. Pracowały razem – Mela układała cegły, Pysia przybijała deski, a Fela zaplatała girlandy z kwiatów.

Nowy dom był nie tylko mocny, ale i przytulny. Gdy burza ucichła, a na niebie pojawiły się gwiazdy, świnki usiadły na progu i patrzyły w niebo. „Razem jesteśmy nie do pokonania” – szepnęła Mela. Fela ziewnęła: „I o wiele szczęśliwsze”. Pysia przytuliła siostry. Gdy księżyc wszedł wysoko, świnki położyły się spać w swoim wspólnym, bezpiecznym domku. Cisza otuliła las, a gwiazdy mrugały dobranoc.