Trzy misie i leśna tajemnica

— Bajka do czytania —

W głębi Zielonego Lasu, w wygodnej jaskini pod wielkim dębem, mieszkały trzy małe misie: Basia, Borys i Benio. Każde z nich miało swój ulubiony kącik – Basia lubiła miękkie liście, Borys wolał ciepły mech, a Benio zawsze przytulał się do swojego szarego kocyka. Pewnego wieczoru, gdy księżyc zaczął wschodzić nad drzewami, usłyszeli dziwny szum. – Co to może być? – zapytała Basia, unosząc uszy.

Borys, który był najstarszy, odważnie wyszedł przed jaskinię i rozejrzał się. – Widzę tylko cienie i błyski – mruknął. – Może to wiatr? Benio przytulił kocyk mocniej i szepnął: – A jeśli to coś strasznego? Basia pokręciła głową. – Nie bójmy się, lepiej sprawdźmy razem. W trójkę zawsze raźniej.

Wzięli się za łapki i powoli ruszyli w stronę, skąd dochodził szum. Ścieżka prowadziła przez polanę, gdzie rosły jagody, a potem w głąb lasu. Nagle szum stał się głośniejszy i bardziej wyraźny. – To jakby ktoś cicho nucił – powiedziała Basia, przystając.

Za starym, powalonym pniem znaleźli małą sówkę. Siedziała na ziemi i trzęsła się z zimna. – Zgubiłam się – pisnęła sówka. – Wypadłam z gniazda, gdy wiatr zaszumiał w konarach. Wtedy zrozumieli, że szum to nie żadne straszydło, tylko gałęzie ocierające się o siebie podczas wichury.

Benio zaraz otulił sówkę swoim kocykiem. – Nie martw się, pomożemy ci wrócić do domu – powiedział cicho. Borys wspiął się na drzewo, a Basia podała mu sówkę. Razem, łapka przy łapce, umieścili ją bezpiecznie w gnieździe obok mamy i taty sów.

Sówka zaświergotała radośnie, a rodzice sówek podziękowali misiom głośnym pohukiwaniem. – Dziękujemy, odważne misie! – zawołali. Basia, Borys i Benio uśmiechnęli się do siebie i wrócili do swojej jaskini, czując ciepło w sercach.

Tej nocy, gdy gwiazdy migotały na niebie, misie położyły się w swoich kącikach. Basia zamknęła oczy, Borys ziewnął, a Benio przytulił kocyk, który pachniał teraz piórkami. – Dobranoc, braciszkowie – szepnęła Basia. – Dobranoc – odpowiedzieli chórem, a las otulił ich spokojną ciszą.