Bajka o zimie dla 3-latka: Pierwszy śnieg wiewiórki Zosi

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie sosny sięgały nieba, mieszkała mała wiewiórka Zosia. Pewnego ranka obudziła się i zobaczyła coś białego za oknem swojego domku w dziupli. Nigdy wcześniej nie widziała czegoś takiego!

Zosia wybiegła przed dziuplę i ostrożnie dotknęła łapką białej pierzyny. Było zimne i miękkie, a pod spodem chrzęściło. „Mamo, co to?” – zawołała zdziwiona.

Mama wiewiórka uśmiechnęła się. „To śnieg, maleńka. Zima przyszła do lasu. Śnieg otula ziemię jak kocyk, żeby rośliny i zwierzęta mogły odpocząć.”

Zosia z ciekawością pobiegła dalej. Podskakiwała w śniegu, a on cicho skrzypiał. Nagle zobaczyła małe krzaczki borówki przykryte białą warstwą. „Biedne krzaczki, muszą być im zimno!” – zmartwiła się.

„Nie martw się” – powiedziała mama. „Śnieg grzeje lepiej niż najcieplejszy koc. Dzięki niemu korzenie krzaczków śpią spokojnie, a wiosną obudzą się silne.”

Zosia usłyszała ciche chrapanie z pobliskiej nory. To borsuk zapadł w zimowy sen. „Wszyscy odpoczywają” – szepnęła. Pomożemy im? Mama przytuliła Zosię. „Już pomagasz – swoją radością i ciepłym serduszkiem.”

Wieczorem wróciły do dziupli. Mama zapaliła mały knotek, a Zosia patrzyła przez okno na wirujące płatki śniegu. „Mamo, dlaczego one tańczą?” – spytała sennie. „To gwiazdy z nieba przychodzą do nas na dobranoc” – odpowiedziała mama.

Zosia ułożyła się w miękkim gniazdku z mchu. Śnieg cicho padał, a las otulił się ciszą. Zamknęła oczy i szeptała: „Dziękuję, śnieżku, za piękny dzień.” I tak zasnęła, śniąc o tańczących płatkach.