Zielony listek

— Bajka do czytania —

W wysokim, starym drzewie, na samym czubku, mieszkał mały zielony listek. Miał na imię Listek i każdego dnia wystawiał swoje zielone ciałko do słońca. Lubił patrzeć na świat i słuchać śpiewu ptaków. Czasami wiatr go kołysał, a wtedy czuł się jak na huśtawce.

Pewnego dnia Listek zobaczył pod sobą czerwone jabłko, które lśniło w słońcu jak rubin. Obok leżała żółta gruszka, a nad nim niebo było błękitne jak woda w jeziorze. Listek westchnął głęboko: „Jestem tylko zielony. Może to najnudniejszy kolor na świecie? Czerwony jest piękny, żółty radosny, niebieski spokojny… A ja? Zielony jak trawa”.

Wtedy z dołu dobiegł go cichy śmiech. To zielona trawa na łące zawołała: „Nie bądź smutny, Listku! My wszystkie trawy jesteśmy zielone i bardzo wesołe. Kolor zielony jest piękny, bo daje życie! Bez zieleni nie byłoby jedzenia ani powietrza”. Listek spojrzał w dół i zobaczył wiele odcieni zieleni: jasną, ciemną, srebrzystą. Każdy liść i źdźbło trawy miały swój własny odcień.

Nagle na liściu usiadła mała zielona gąsienica. Miała zielone paski i żółte kropki. „Witaj, Listku!” – powiedziała radośnie. „Jesteś moim ulubionym listkiem. Dajesz mi jedzenie i schronienie. Gdyby nie ty, nie miałabym domu ani pysznego obiadu”. Listek poczuł się ważny i dumny. Uśmiechnął się szeroko, a słońce ogrzało go jeszcze cieplej.

Potem przyszła wiewiórka ruda, która skakała z gałęzi na gałąź. „Listku, twoje drzewo jest najzieleńsze w całym lesie! Zielone drzewa to najlepsze domy” – zawołała. Ptaki zaśpiewały chórem: „A zielone gałęzie to idealne miejsce na gniazda!”. Listek zrozumiał, że zieleń jest wszędzie i daje życie wszystkiemu dookoła.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, niebo zmieniło się w pomarańczowe i różowe. Listek patrzył na zachód i myślał: „Zieleń mojego drzewa tworzy spokojny cień. To kolor natury, spokoju i cichej radości. Nie zamieniłbym swojego koloru na żaden inny”. Czuł się szczęśliwy i spełniony.

Nastał wieczór. Gwiazdy pojawiły się na niebie, jedna za drugą, migocząc jak małe diamenty. Listek przytulił się do gałęzi, czując ciepło i bezpieczeństwo. Zamknął oczy i szepnął: „Dobranoc, zielony świecie. Dobranoc, mamo drzewo. Dobranoc, wszystkie zielone istoty”. I zasnął cicho, kołysany przez wiatr, pod usianym gwiazdami niebem.