Bajka o wietrze, który zgubił swój śpiew

— Bajka do czytania —

Pewnego ranka wiatr obudził się i ziewnął szeroko, ale z jego ust nie wydobył się żaden dźwięk. Zdziwił się bardzo, bo zawsze rano gwizdał wesołą piosenkę. Tym razem było cicho.

Wiatr poleciał do lasu i spotkał małą Zosię, która zbierała szyszki. – Zosiu, zgubiłem swój śpiew – powiedział smutno. – Nie umiem już gwizdać. Zosia pogłaskała go po chmurce i powiedziała: – Nie martw się, pomogę ci go znaleźć.

Poszli razem na łąkę. Wiatr potrząsnął trawą, ale trawa tylko cicho szeleściła. – To nie mój śpiew – westchnął. Zosia podniosła suchy liść i dmuchnęła, ale liść tylko zaszumiał. – Też nie – powiedział wiatr.

Potem weszli na wzgórze. Wiatr dmuchnął w korony drzew, a one zaszumiały głośno: szuuu, szuuu. – To prawie jak mój śpiew – ucieszył się wiatr. – Ale jeszcze nie do końca.

Zosia pomyślała chwilę i zapytała: – A może spróbujesz zaśpiewać przez moje dłonie? Złożyła ręce w trąbkę, a wiatr dmuchnął w nie cichutko. I nagle usłyszeli cudny, delikatny gwizd: fiu, fiu, fiu.

Wiatr aż podskoczył z radości. – To ja! To mój śpiew! Dziękuję, Zosiu! – zawołał. Od tej pory wiatr zawsze gwizdał wesoło, a gdy ktoś składał dłonie, śpiewał jeszcze piękniej.

Wieczorem wiatr usiadł na dachu domku Zosi i zaśpiewał jej kołysankę. Gwizdał cichutko, żeby nie obudzić ptaków. Zosia zamknęła oczy i uśmiechnęła się. Wiatr gwizdał coraz ciszej, aż w końcu zasnął razem z nią.

A nad domem świeciły gwiazdy, a wiatr spał spokojnie, śniąc o tym, jak jutro znów będzie gwizdał dla Zosi. Dobranoc, wietrze. Dobranoc, Zosiu.