Wielkanocny króliczek i tajemnica pisanki

— Bajka do czytania —

W krainie pastelowych chmur mieszkał mały króliczek o imieniu Zajączek. Miał miękkie, białe futerko i uszy jak dwa płatki śniegu. Każdego dnia skakał po łące, szukając najpiękniejszych pisanek, które chował w wiklinowym koszyku.

Pewnego ranka, gdy słońce malowało niebo na różowo, Zajączek usłyszał cichy płacz. To księżniczka Zosia siedziała na zamkowym murku i ocierała łzy. – Dlaczego jesteś smutna? – spytał króliczek, kładąc uszko na ramieniu dziewczynki.

– Bo zgubiłam swoją ulubioną pisankę – szepnęła Zosia. – Miałam ją schowaną w pudełku, ale gdzieś przepadła. – Zajączek uśmiechnął się tajemniczo. – Może ta pisanka postanowiła się schować, żebyś znalazła coś jeszcze lepszego?

Wtedy króliczek podskoczył i wyjął z koszyka jajko w złote groszki. – To moja najcenniejsza pisanka – powiedział. – Jest zaczarowana: kto ją dostanie, nauczy się dzielić radością. Mogę ci ją pożyczyć, jeśli obiecasz, że dasz komuś potem prezent.

Księżniczka uśmiechnęła się szeroko. Wzięła pisankę i pobiegła do kuchni, gdzie kucharz przygotowywał śniadanie. – Masz! – zawołała, wręczając mu jajko. – To dla ciebie, za pyszne naleśniki! Kucharz aż podskoczył z zaskoczenia i radości.

Później Zosia spotkała ogrodnika, który sadził tulipany. Dała mu drugą pisankę z koszyka Zajączka. – Dziękuję, że dbasz o kwiaty – powiedziała. Ogrodnik poklepał ją po głowie, a w zamian podarował jej mały fiołkowy kwiatuszek.

Gdy słońce zaczęło chować się za horyzont, Zajączek i Zosia usiedli na łące. – Widzisz? – szepnął króliczek. – Nie potrzebujesz jednej pisanki, żeby być szczęśliwa. Szczęście rośnie, gdy dajesz je innym. – Księżniczka przytuliła futrzanego przyjaciela i poczuła ciepło w sercu.

Tej nocy Zosia położyła się do łóżka, a za oknem świeciły gwiazdy. Zajączek wskoczył na parapet i pomachał jej uszkiem. – Dobranoc, księżniczko – wyszeptał wiatr. – Śpij słodko, a jutro znajdziesz nowe pisanki do podarowania. Dziewczynka zamknęła oczy, a uśmiech nie znikał z jej twarzy aż do snu.