Gogo, mały golf pełen przygód

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku, gdzie domki były uśmiechnięte, a drogi gładkie jak wstążki, mieszkał mały VW Golf o imieniu Gogo. Miał okrągłe, błyszczące reflektory i rumiane opony, które pukały wesoło: „tup, tup, tup”. Każdego ranka Gogo budził się pierwszy, bo uwielbiał patrzeć, jak słońce maluje niebo na różowo.

Gogo mieszkał w garażu razem z wielkim, czerwonym ciężarówką Hubertem. Hubert zawsze mruczał: „Jestem największy, więc mogę najwięcej!”. Gogo był malutki, ale w jego silniku mieszkało mnóstwo ciepła i ciekawości. Często obserwował, jak Hubert wozi wielkie skrzynie, i myślał: „Ja też chcę komuś pomóc”.

Pewnego dnia, gdy Hubert utknął w korku, Gogo postanowił wybrać się sam w trasę. Pojechał wąską drogą w stronę lasu, a jego różyczkowe światła tańczyły w rytm silnika. Nagle usłyszał ciche: „Eee, eee, eee!”. To był mały rower Kubusia, który zgubił łańcuch i stał samotnie przy ścieżce.

Gogo zatrzymał się i powiedział: „Cześć, jestem Gogo! Potrzebujesz pomocy?”. Rower Kubusia westchnął: „Mam problem, nie mogę wrócić do domu”. Gogo nie miał rąk, ale pomyślał chwilę. „Może po prostu podwiozę cię na pace? Jestem mały, ale wystarczająco mocny!”.

Rower Kubusia wdrapał się na dach Goga, a Gogo ostrożnie pojechał w stronę miasteczka. Po drodze minęli stary, samotny znak drogowy, który kiwał smutno: „Nikt mnie nie słucha, bo stoję na końcu świata”. Gogo dał mu krótki klakson: „Nie martw się, każdy jest ważny!”.

Wreszcie dojechali do domu Kubusia. Mama Kubusia machała radośnie, a rower Kubusia szepnął: „Dziękuję, Gogo! Jesteś mały, ale masz wielkie serce”. Gogo poczuł, jak w jego silniku robi się ciepło i przyjemnie. Nie trzeba być wielkim, by być ważnym.

Gdy wrócił do garażu, Hubert już był po kolacji i mruknął: „No, i co? Wyglądasz na szczęśliwego”. Gogo uśmiechnął się swoimi reflektorami: „Byłem mały, ale pomogłem. To miłe, prawda?”. Hubert milczał, ale na jego masce pojawił się mały uśmiech.

Tej nocy, gdy gwiazdy zamrugały nad miasteczkiem, Gogo zamknął swoje reflektory i cicho ziewnął. W jego silniku grała kołysanka: „Cichutko, cichutko, już czas na sen”. Gogo śnił o złotych drogach i uśmiechniętych rowerach, a wszystkie pojazdy w garażu spały spokojnie.

Dobranoc, Gogo. Dobranoc, mały golfiku. Śpij słodko pod gwiazdami.