Bajka o ukulele, które szukało swojej piosenki

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym pokoju, na półce z książkami, leżało sobie małe ukulele. Miało cztery struny i drewniany brzuszek, ale było bardzo smutne, bo nie znało swojej piosenki.

Pewnego dnia, gdy w pokoju zrobiło się cicho, ukulele westchnęło: – Och, jak bardzo chciałbym zagrać coś pięknego! Ale nie wiem, jaką melodię mam w sobie. – I postanowiło wyruszyć w podróż, by znaleźć swoją piosenkę.

Po drodze spotkało śpiewającego ptaszka. Ptaszek ćwierkał wesoło: – Ćwir, ćwir! Moja piosenka jest radosna, jak poranek. – Ukulele spróbowało zagrać tak samo, ale z jego strun popłynął tylko cichy, smutny dźwięk. – To nie moja melodia – powiedziało i poszło dalej.

Potem ukulele spotkało szumiący strumyk. Strumyk bulgotał: – Bul, bul! Moja piosenka jest spokojna, jak letni deszczyk. – Ukulele znów spróbowało, ale jego dźwięki były za głośne i niezgrabne. – To też nie to – westchnęło.

W końcu, zmęczone i przygnębione, usiadło na miękkim mchu. Nagle usłyszało cichutki dźwięk. To mały biedroneczka nucił coś pod nosem. – Co to za melodia? – zapytało ukulele. – To moja własna, prosta nutka – odpowiedziała biedronka. – Każdy ma swoją, nawet ty.

Ukulele zamknęło oczy i wsłuchało się w siebie. Powoli, nieśmiało, zaczęło brzdąkać. Z jego strun popłynęła delikatna, ciepła melodia – taka, jakiej jeszcze nikt nie słyszał. To była jego własna piosenka, pełna spokoju i radości.

Od tego dnia ukulele grało już zawsze swoją melodię. A gdy zapadał wieczór, grało ją cichutko, kołysząc do snu wszystkie dzieci w okolicy. Dźwięki płynęły jak gwiazdy na niebie – cicho, łagodnie i pięknie.