Bajka o układaniu puzzli

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkał mały Miś o imieniu Tuptuś. Pewnego słonecznego poranka, kiedy promyki słońca tańczyły między drzewami, Tuptuś znalazł pod starym dębem kolorowe pudełko. Było piękne, pełne małych, błyszczących kawałków.

Tuptuś otworzył pudełko i zobaczył mnóstwo małych, różnokolorowych puzzli. – Co to jest? – zapytał zdziwiony. Z pudełka wyskoczyła mała, figlarna Wiewiórka, która powiedziała: – To puzzle! Ułóż je, a zobaczysz obrazek!

Tuptuś wyjął pierwszy kawałek. Był czerwony i okrągły. – Może to słońce? – pomyślał. Ale nie wiedział, gdzie go położyć. Wiewiórka podpowiedziała: – Najpierw znajdźmy brzegi! Razem zaczęli szukać prostych kawałków.

Przyszedł Zajączek i zapytał: – Co robicie? – Układamy puzzle! – odpowiedział Tuptuś. Zajączek pomógł znaleźć niebieskie kawałki. – To może być niebo! – zawołał radośnie. Trzy małe łapki szybko dopasowywały elementy.

Po chwili obrazek zaczął nabierać kształtów. Pojawiło się zielone drzewo, żółte słońce i mały, czerwony domek. – Brakuje jednego kawałka! – zmartwił się Tuptuś. Wszyscy szukali, ale nigdzie go nie było.

Nagle Wiewiórka zauważyła kawałek pod liściem. – Jest! – krzyknęła. Tuptuś ostrożnie włożył ostatni element. Obrazek był gotowy – przedstawiał ich wszystkich bawiących się na łące. – Udało się! – cieszyli się przyjaciele.

Tuptuś spojrzał na puzzle i powiedział: – Każdy kawałek jest ważny, tak jak każdy z nas. Bez pomocy Wiewiórki i Zajączka nie dałbym rady. Przyjaciele uśmiechnęli się i przytulili.

Wieczorem Tuptuś położył się w swoim łóżku. Na stoliku obok stały ułożone puzzle. Gwiazdy na niebie migotały jak małe kawałki układanki. Tuptuś zamknął oczy i wyszeptał: – Dobranoc, puzzle. Dobranoc, przyjaciele. I zasnął spokojnie.