Bajka o małej tancerce i zaczarowanych pointach

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku mieszkała Zosia, która kochała tańczyć bardziej niż cokolwiek na świecie. Każdego ranka, gdy tylko wstawała, zaczynała wirować po pokoju, a jej sukienka fruwała jak skrzydła motyla.

Zosia miała różowe pointy, które dostała od babci. Były mięciutkie i błyszczące, a na każdej z nich widniał mały, srebrny dzwoneczek. Gdy Zosia tańczyła, dzwoneczki cichutko dzwoniły, jakby śpiewały jej piosenkę.

Pewnego dnia Zosia poszła na łąkę, gdzie spotkała wiewiórkę Kitkę. Kitka smutno siedziała pod drzewem, bo zgubiła swoją ulubioną szyszkę. Zosia zaproponowała: „Zatańczę dla ciebie, a ty się uśmiechniesz!”.

Zosia zaczęła wirować, podskakiwać i machać rączkami. Jej pointy lśniły w słońcu, a dzwoneczki grały wesołą melodię. Kitka patrzyła i patrzyła, aż w końcu jej smutek zniknął. „Jaki piękny taniec!” – zawołała wiewiórka i zaczęła klaskać.

Wtedy zza krzaka wyszła sowa Mądrala. „Zosiu, twoje pointy są zaczarowane? Bo tańczysz jak prawdziwa gwiazda!” – zapytała. Zosia spojrzała na swoje buty i odpowiedziała: „Nie, to nie pointy są zaczarowane. To moje serce tańczy, gdy jestem szczęśliwa!”.

Sowa Mądrala uśmiechnęła się i powiedziała: „Masz rację. Najważniejszy jest taniec, który płynie z wnętrza. Twoje pointy tylko pomagają, ale to ty jesteś prawdziwą tancerką”. Zosia poczuła się bardzo dumna.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, Zosia pożegnała się z Kitką i Mądralą. Wróciła do domu, zdjęła pointy i położyła je obok łóżka. Była zmęczona, ale bardzo szczęśliwa.

Zosia zamknęła oczy, a w jej głowie wciąż wirowały delikatne dźwięki dzwoneczków. Księżyc świecił przez okno, a gwiazdy migotały jak małe iskierki. „Dobranoc, pointy. Dobranoc, taniec” – szepnęła Zosia i zasnęła spokojnie.