Bajka o szarym kamyczku

— Bajka do czytania —

W pewnym kolorowym ogrodzie, gdzie rosły czerwone róże, żółte tulipany i niebieskie dzwonki, leżał mały, szary kamyczek. Jego okrągły, gładki kształt był prosty i nie rzucał się w oczy.

Kamyczek często wzdychał: – Ach, gdybym był czerwony jak róża albo żółty jak słońce! Wtedy wszyscy by mnie zauważyli. I każdego dnia patrzył na barwne kwiaty, które tańczyły na wietrze.

Pewnego razu przyleciała do ogrodu kolorowa biedronka. – Cześć, Kamyczku! – zawołała wesoło. – Pomóż mi proszę. Szukam miejsca, gdzie mogę odpocząć po długiej podróży. Potrzebuję czegoś stabilnego i spokojnego.

Kamyczek zdziwił się: – Ale ja jestem tylko szary i niczym się nie wyróżniam. – Właśnie dlatego! – odparła biedronka. – Jesteś taki delikatny i ciepły, a twój szary kolor nie męczy moich oczu. Idealnie się tu czuję!

Kamyczek pozwolił biedronce usiąść na swoim grzbiecie. Nagle zobaczył, że jego szarość tworzy doskonałe tło dla jej czerwonych kropek. Wyglądali jak piękny obrazek!

Potem przyszedł mały chłopiec z koszykiem. – O, znalazłem! – ucieszył się. – Taki gładki, okrągły kamyk idealnie wypełni dziurę w mojej wieży z klocków. Dzięki tobie wieża będzie stabilna! I włożył Kamyczka na sam szczyt budowli.

Kamyczek poczuł dumę. Był szary, mały i okrągły, ale właśnie dzięki temu mógł pomóc biedronce i chłopcu. Zrozumiał, że każdy kolor – nawet szary – ma swoją niezwykłą moc.

Gdy zapadł zmrok, Kamyczek wrócił na swoje miejsce w ogrodzie. Gwiazdy na niebie też były srebrzystoszare i migotały cicho. Kamyczek pomyślał: „Jakie to miłe być sobą”. I zasnął spokojnie pod kołderką z trawy.