Zajączek i Nocne Szepoty

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym noreczku pod starym dębem mieszkał mały zajączek o imieniu Kicuś. Kicuś uwielbiał skakać po łące i jeść soczystą trawę, ale gdy zapadał zmrok, robił się niespokojny.

Każdego wieczoru, gdy mama zajączka zapalała lampkę z mlecznego księżyca, Kicuś nasłuchiwał. Szuuu… szuuu… – coś szeleściło za oknem. „Mamo, kto tam?” – pytał cichutko, tuląc się do miękkiego kocyka.

Mama uśmiechała się ciepło i mówiła: „To tylko wiatr, mój mały. On tańczy z liśćmi i opowiada im bajki. Posłuchaj – szum jest łagodny jak piosenka.” Kicuś nadstawiał uszka i rzeczywiście – szum brzmiał jak cicha melodia.

Nagle rozległo się: „Puk-puk-puk!” do okna. Kicuś podskoczył. „A to?” – zapytał. Mama wyjrzała przez firankę. „To sowa Zosia. Puka dziobkiem, bo chce ci powiedzieć dobranoc. Ona czuwa nad twoim snem.” Kicuś pomachał łapką i usłyszał ciche „hu-hu”.

Potem z ciemności dobiegło: „Chrum, chrum!”. Kicuś schował się pod kołderkę. Mama pogłaskała go po główce. „To jeż Igiełka szuka kolacji. On jest mały i niegroźny, tylko głośno sapać mu się chce.” Kicuś wychylił nosek i zobaczył, jak jeż turluje się po trawie.

Mama zapaliła małą świeczkę w kształcie gwiazdki. „Popatrz, Kiciusiu, każdy dźwięk ma swojego przyjaciela. Wiatr, sowa, jeż – oni wszyscy lubią noc. A ty też możesz ją polubić.” Kicuś przytulił się do mamy i poczuł, że strach maleje jak balonik, z którego ucieka powietrze.

„A co z tym ciemnym kątem?” – spytał jeszcze. Mama wzięła go na ręce i podeszła do kąta. „Tu mieszka twoja ulubiona zabawka – miś Mruczek. On czeka, żebyś go przytulił.” Kicuś wziął misia i uśmiechnął się. Ciemność nie była już taka straszna.

Kiedy wszystko ucichło, mama położyła Kicusia do łóżeczka. Przez okno wpadało światło gwiazd, a wiatr nucił kołysankę. Kicuś zamknął oczy, tuląc misia. „Dobranoc, mamo” – szepnął. „Dobranoc, nocne szepoty.” I zasnął spokojnie, wiedząc, że noc ma wielu przyjaciół.