Bajka o śpiewaniu

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w małym ogrodzie pełnym kwiatów, mieszkał sobie wróbelek Tuwinek. Tuwinek bardzo lubił słuchać dźwięków dookoła, ale sam nie umiał śpiewać. Gdy próbował zaćwierkać, z jego dziobka wydobywało się tylko ciche „pip, pip”.

Dawno temu, w małym ogrodzie pełnym kwiatów, mieszkał sobie wróbelek Tuwinek. Tuwinek bardzo lubił słuchać dźwięków dookoła, ale sam nie umiał śpiewać. Gdy próbował zaćwierkać, z jego dziobka wydobywało się tylko ciche „pip, pip”.

Pewnego dnia wiatr zabawiał się wśród liści, grając cichutką melodię. Tuwinek nadstawił główkę i westchnął: „Ach, jak pięknie! Ja też tak chcę!” Zaczął naśladować wiatr – wydął dziobek i zrobił „uuuuu”, ale wyszło mu tylko „puf, puf”.

Potem spotkał kotka Mruczka, który mruczał głośno i przyjemnie. „Mogę spróbować?” zapytał Tuwinek. Zamruczał cichutko, ale z jego gardziołka wydobyło się „grr, grr” – zupełnie nie jak u kotka.

W ogrodzie spotkał żabkę Kumkę, która kumkała wesoło nad stawem. Tuwinek też chciał kumkać – otworzył dzióbek i powiedział „kum, kum”, ale wyszło mu „pik, pik”.

Niedaleko brzęczała pszczółka Bzyczka. Tuwinek spróbował brzęczeć: „bzzz, bzzz” – ale z jego dziobka poleciało tylko „fiu, fiu”. Bzyczka zaśmiała się łagodnie: „Nie martw się, Tuwinku. Każdy ma swój głos. Ty masz swój!”

Tuwinek pomyślał chwilę. Zamknął oczka, otworzył dziobek i zaćwierkał – raz, drugi, trzeci. I wiecie co? Wyszło mu najpiękniejsze „ćwir, ćwir” na świecie! Wszystkie zwierzęta zatańczyły, a wiatr zagrał im do snu.

Gdy zapadł wieczór, gwiazdy na niebie zaczęły cichutko śpiewać. Tuwinek usiadł na gałązce, jeszcze raz zaćwierkał – delikatnie, jak dobranoc – i zamknął oczy. Wokół zapanowała cisza pełna muzyki. Dobranoc, Tuwinku. Dobranoc, dzieci.