Gwen i pajęczynowa pomoc

— Bajka do czytania —

Gwen mieszkała w małym domku na skraju łąki. Każdego ranka budziła się z uśmiechem, bo wiedziała, że czeka ją wspaniały dzień. W jej pokoju mieszkał mały, złoty pajączek, który nocą tkał dla niej magiczną sieć. „Dzień dobry, Pajku!” – mówiła Gwen, a pajączek machał jej jedną z ośmiu nóżek.

Pewnego razu Gwen zobaczyła przez okno, że mały ptaszek Ziółko zgubił swoje najpiękniejsze piórko. Piórko unosiło się wysoko na gałęzi starego dębu. „Pomóż mi, Pajku!” – szepnęła Gwen. Pajączek zaczął tkać długą, srebrną pajęczynę, a Gwen ostrożnie sięgnęła po piórko. „Mam je!” – zawołała radośnie, a Ziółko zaszczebiotał z wdzięcznością.

Następnego dnia do Gwen przyszła mała kicia Mruczek. Była smutna, bo zgubiła swoją ulubioną myszkę do spania. Gwen spojrzała na Pajka, a ten utkał małą pajęczynkę, która niczym wskaźnik pokazała drogę do zabawki. Mruczek podskoczyła z radości i przytuliła się do Gwen.

Gdy zapadł wieczór, Gwen usiadła na huśtawce w ogrodzie. Po niebie płynęły złote i różowe chmurki. „Pajku, jakie to wszystko jest piękne” – powiedziała cicho. Pajączek utkał nad huśtawką baldachim z pajęczyny, który mienił się w blasku zachodzącego słońca. Gwen czuła, że nawet małe rzeczy mogą być wielkie, gdy robi się je z sercem.

Wtedy zobaczyła małego jeżyka, który nie mógł przejść przez strumyk. Kamienie były śliskie. Gwen uśmiechnęła się i poprosiła Pajka o pomoc. Pajączek utkał mostek z pajęczych nici – lekki jak mgiełka, ale wytrzymały. Jeżyk przeszedł suchą łapką i zanurkował w krzaki malin.

Gdy nastała noc, na niebie pojawiły się gwiazdy. Gwen położyła się do łóżeczka, a Pajek utkał nad nią małą, migoczącą sieć, która wyglądała jak konstelacja. „Dziękuję, Pajku. Dzięki tobie pomogłam dzisiaj tylu przyjaciołom” – szepnęła. Pajączek cichutko zatkał pajęczyną swoje osiem nóżek i ułożył się do snu obok poduszki.

W pokoju zrobiło się cicho. Zza okna wpadało miękkie światło księżyca. Gwen zamknęła oczy, a w jej głowie tańczyły obrazy ptaszka, kotka i jeżyka. Wszystkie jej przyjaciółki spały już spokojnie, bo Gwen im pomogła. „Dobranoc, Pajku, dobranoc, świecie” – wyszeptała i zasnęła głęboko, otulona pajęczyną snów.