Księżniczka, która nie chciała spać

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym zamku mieszkała księżniczka Zosia. Miała złote loczki i różową sukienkę, ale najbardziej lubiła biegać, skakać i tańczyć. Gdy zapadał wieczór, a wszystkie gwiazdy pojawiały się na niebie, Zosia wcale nie chciała iść do łóżka.

– Nie chce mi się spać! – wołała, tupiąc nóżką. – Za oknem jest jeszcze tyle do zobaczenia! Mama księżna wzdychała, Tata król pocierał brodę, a niania kręciła głową. Nikt nie wiedział, jak przekonać Zosię do snu.

Pewnego wieczoru do pokoju księżniczki wszedł rycerz Krzysztof. Miał srebrną zbroję i przyjazne oczy. – Księżniczko – powiedział cicho – chodź ze mną na chwilę do okna. Zobaczysz coś wyjątkowego.

Zosia podeszła ciekawie. Rycerz wskazał palcem niebo. – Popatrz na te migoczące gwiazdy – szepnął. – Każda z nich to mały sen, który czeka, żeby zabrać cię w przygodę. Wystarczy zamknąć oczy, a one przyfruną do ciebie.

Księżniczka spojrzała w górę. Gwiazdy naprawdę mrugały wesoło. – A jaką przygodę mi przyniosą? – zapytała szeptem. – Może lot na grzbiecie chmury albo taniec z księżycem – odpowiedział rycerz z uśmiechem.

Zosia poczuła, że jej powieki robią się ciężkie. Rycerz Krzysztof położył na jej ramieniu swoją ciepłą dłoń. – Nie bój się snu, mała księżniczko – powiedział łagodnie. – Sen to twoja własna, cicha kraina.

Księżniczka ziewnęła. Położyła głowę na poduszce, a rycerz przysiadł obok. – Będę czuwał przy tobie – obiecał. – A gdy zaśniesz, gwiazdy spełnią swoją magię. Zosia uśmiechnęła się i powoli zamknęła oczy.

Na niebie gwiazdy zaświeciły jaśniej jakby na dobranoc. Księżniczka Zosia odpłynęła w krainę snów, gdzie czekały na nią kolorowe przygody. W pokoju zapanowała cisza, a zza okna wpadło lekkie światło księżyca.