Bajka o śniegu dla dzieci

— Bajka do czytania —

Kiedy za oknem spadł pierwszy śnieg, mała Zosia aż podskoczyła z radości. – Mamo, patrz! Białe kłaczki spadają z nieba! – zawołała, przykładając nosek do szyby.

Śnieg padał i padał, otulając drzewa, dachy i płot miękką pierzyną. Zosia ubrała ciepły kombinezon, rękawiczki i czapkę, po czym wybiegła na podwórko. – Jaki miękki! – szepnęła, gdy pierwsze płatki wylądowały na jej dłoni. Każdy był inny – jeden okrągły, drugi jak gwiazdka, trzeci zupełnie malutki.

Nagle zza krzaka wyskoczyła wiewiórka Ruda. – Patrz, śnieg przykrył moje orzeszki! – zmartwiła się. Zosia przytuliła ją delikatnie. – Nie martw się, śnieg je ochroni. A jak stopnieje, znajdziesz je na nowo. – Ruda przekręciła głowę i zaczęła skakać po śnieżnych kopcach, zostawiając ślady łapek.

Dołączył do nich zajączek Burek. – Hop, hop, hop! – podskakiwał radośnie. – Śnieg jest jak puch! Możemy zrobić śnieżynkę! – Zosia uśmiechnęła się i razem ulepili małego bałwanka. Dali mu guzik zamiast nosa i patyki zamiast rąk. Bałwanek stał uśmiechnięty, a słońce błyszczało na jego śnieżnym brzuszku.

Ale po południu wyszło słońce i śnieg zaczął topnieć. Zosia smutno patrzyła, jak bałwanek robi się mniejszy i mniejszy. – Już go nie ma – szepnęła. Wtedy Ruda wskoczyła na jej ramię. – Nie smuć się, śnieg wróci. Kiedy zima znów zawita, spadnie nowy, piękniejszy!

Burek dodał: – A woda z topniejącego śniegu pije ziemię i roślinki. To też jest dobre! – Zosia spojrzała w niebo. Zobaczyła małą chmurkę, która przypominała płatek śniegu. – Może tam jest nasz bałwanek? – zaśmiała się.

Wieczorem Zosia leżała w łóżku, a przez okno wpadało blade światło księżyca. – Dobranoc, śniegu – wyszeptała. – Dobranoc, Zosiu – odpowiedział cichy szum wiatru. I wszystkie śnieżynki gdzieś tam na niebie uśmiechnęły się do niej.

Zasnęła spokojnie, marząc o białych, puszystych chmurach. A w jej sercu zostało ciepło – bo wiedziała, że nawet kiedy śnieg topnieje, zostaje po nim uśmiech i nadzieja, że wróci.