Smok Tupuś i zagubiona gwiazdka

— Bajka do czytania —

W krainie Tęczowych Wzgórz, w małej jaskini pod Srebrnym Lasem, mieszkał sobie smok Tupuś. Był to najmniejszy i najbardziej nieśmiały smok w całej okolicy. Inne smoki lubiły ziać ogniem i straszyć ptaki, ale Tupuś wolał zbierać kolorowe kamyki i patrzeć w niebo. Pewnego wieczoru, gdy księżyc świecił jasno, Tupuś wypatrzył coś niezwykłego.

Na niebie, tuż obok księżyca, zobaczył małą, migoczącą gwiazdkę, która drżała i bladła. Gwiazdka krzyknęła cienkim głosikiem: „Ojej, spadam!” i zaczęła lecieć w dół. Tupuś wyciągnął swoją miękką, zieloną łapkę i złapał ją tuż nad ziemią. Gwiazdka była malutka, ciepła i świeciła słabiutko, jak mały robaczek świętojański.

„Dziękuję!” pisnęła gwiazdka. „Zgubiłam się. Mój domek jest tam, wysoko, wśród chmurek. Ale boję się latać sama w nocy.” Tupuś pogłaskał ją czule łuską. „Nie martw się, pomogę ci wrócić. Znam drogę do Niebieskiej Łąki, skąd widać wszystkie gwiazdy.”

Razem poszli przez las. Po drodze spotkali małego zajączka, który płakał, bo zgubił swoją ulubioną marchewkę. Tupuś nie miał marchewki, ale podarował zajączkowi świecący kamyk, który rozjaśnił mu drogę do domu. Zajączek podskoczył radośnie i pobiegł dalej.

Nagle usłyszeli szloch. To była mała wiewiórka, która nie mogła dosięgnąć orzecha na gałęzi. Tupuś, choć mały, wstał na tylne łapki i delikatnie strącił orzech ogonem. Wiewiórka uścisnęła go za łuskę i zawołała: „Jesteś najmilszym smokiem na świecie!”

W końcu dotarli na Niebieską Łąkę. Tam gwiazdka znów zaczęła jaśnieć. „Już wiem, którędy do domu” – powiedziała. „Dziękuję, Tupusiu, że byłeś taki dobry. Nawet jeśli nie umiesz ziać ogniem, masz w sercu największe ciepło.” Wzleciała w górę i zawisła na niebie, jaśniejąc najpiękniej ze wszystkich gwiazd.

Tupuś wrócił do swojej jaskini, położył się na miękkim mchu i patrzył przez okno na migoczącą gwiazdkę. Czuł się szczęśliwy, że mógł pomóc. Zamknął oczy, a wokół niego zapanowała cisza, spokojna i lekka jak piórko. Dobranoc, Tupusiu. Dobranoc, gwiazdeczko.

Kiedy księżyc otulił go srebrnym blaskiem, Tupuś zasnął spokojnie, marząc o tym, jak jutro znów będzie pomagał innym. Bo każdy ma w sobie iskierkę dobroci, tak jak Tupuś – mały smok, który nie musiał ziać ogniem, by być wyjątkowy.