Mały smok Gucio i tęczowe dymki

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w zamku na zielonym wzgórzu, mieszkała mała księżniczka Mia. Miała złote loczki i lubiła patrzeć na chmury. Pewnego dnia usłyszała ciche, miłe buczenie – to było coś nowego.

Mia wyjrzała przez okno i zobaczyła małego, zielonego smoka. Smok próbował zionąć ogniem, ale z jego pyska wydobywały się tylko kolorowe dymki. Najpierw czerwony, potem żółty, a na końcu niebieski. Smok był bardzo smutny.

Księżniczka zbiegła po schodach i podeszła do smoka. „Nie smuć się – powiedziała. – Twoje dymki są piękne. Jak masz na imię?” Smok westchnął i odparł: „Gucio. Ale inne smoki się ze mnie śmieją, bo nie umiem ziać ogniem.”

Wtedy pojawił się rycerz Krzysio. Nie miał miecza ani tarczy, tylko wielką, miękką szczotkę do głaskania smoków. „Widzę, że masz kłopot” – rzekł rycerz. „Ale ja myślę, że twoje dymki to prawdziwa magia. Pokaż, co jeszcze potrafisz?”

Gucio nabrał powietrza i puścił dymek w kształcie serca. Był różowo-złoty. Mia klasnęła w dłonie, a Krzysio uśmiechnął się szeroko. Od tego dnia Gucio, Mia i Krzysio spędzali razem czas. Gucio uczył się puszczać coraz piękniejsze dymki – tęczowe, gwiazdkowe i muszelkowe.

Pewnego wieczoru, gdy słońce zachodziło, Gucio zrobił wielki, srebrny dymek, który uniósł się wysoko i zamigotał jak prawdziwa gwiazda. Mia ziewnęła, a Krzysio powiedział: „Pora spać, dzielny smoku.”

Gucio otulił ich ciepłym, lawendowym dymkiem, który pachniał snem. Księżniczka i rycerz wtulili się w poduszki, a mały smok zwinął się w kłębek na dywanie. Wszędzie zrobiło się cicho i spokojnie.

Nad zamkiem zapadła noc, a na niebie zaświeciły tysiące gwiazd. Gucio zamknął oczy i też zasnął, marząc o kolorowych dymkach i przyjaciołach. Dobranoc, mały smoku. Dobranoc, księżniczko i rycerzu.