Bajka o małym smokku i księżniczce Mince

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie pełnej kolorowych chmur, mieszkała mała księżniczka o imieniu Minca. Miała złote loczki i uśmiech jak słońce. Pewnego dnia zobaczyła na łące coś dziwnego – małego, zielonego smokka, który płakał.

Smok był malutki, wielkości królika, a z jego ogona nie leciały iskry, tylko malutkie, niebieskie kropelki. Minca podeszła bliżej i zapytała: 'Czemu płaczesz, mały smokku?' Smok westchnął: 'Bo nikt nie chce się ze mną bawić. Mówią, że jestem za mały i nie umiem zionąć ogniem.'

Księżniczka Minca usiadła obok niego na trawie. 'Ja też czasem jestem za mała, żeby dosięgnąć do półki z ciasteczkami' – powiedziała. 'Ale to nie znaczy, że nie można być dobrym przyjacielem!'

Smok uśmiechnął się nieśmiało. 'Naprawdę?' – zapytał. 'Naprawdę' – odpowiedziała Minca. I tak zaczęli razem skakać po kałużach, które robił smoczy ogon. Kałuże były błękitne i pachniały wanilią.

Po chwili dołączył do nich króliczek Kicuś i mały rycerz Radek w gumowych butach. 'To mój przyjaciel, mały smok' – powiedziała dumnie Minca. 'Nie zionie ogniem, ale robi najfajniejsze kałuże w całej krainie!'

Smok był szczęśliwy. Już nie płakał. Razem z Mincą, Kicusiem i Radkiem zbudowali zamek z mokrego piasku. Smok swoim ogonem rysował na nim gwiazdki i serduszka.

Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, Minca zapytała: 'Smokku, chcesz wrócić do swojego domu?' Smok pokiwał głową. 'Ale jutro znów się spotkamy, prawda?' – dodał. 'Oczywiście' – szepnęła księżniczka i przytuliła go.

W drodze do domu Minca patrzyła na gwiazdy. 'Nawet mały smok może być wielkim przyjacielem' – pomyślała. A smoczek w swojej jaskini także spoglądał w niebo, uśmiechając się do księżyca.