Bajka o Smerfach i Zaczarowanej Łące

— Bajka do czytania —

W kolorowej wiosce, ukrytej wśród zielonych pagórków, mieszkały małe, niebieskie Smerfy. Każdego dnia bawiły się, śpiewały i pomagały sobie nawzajem. Najbardziej ze wszystkiego lubiły odkrywać nowe, tajemnicze miejsca.

Pewnego słonecznego poranka Smerfetka, Papa Smerf i Osiłek wybrali się na spacer do lasu. Nagle, za wielkim dębem, zobaczyli polanę, której wcześniej nie było. Rosły na niej kwiaty o wszystkich kolorach tęczy, a w powietrzu unosił się słodki zapach miodu.

– Co to za miejsce? – zapytała zdziwiona Smerfetka. Papa Smerf pogładził brodę i powiedział: – To Zaczarowana Łąka. Podobno spełnia marzenia, ale tylko wtedy, gdy wszyscy będą się nią opiekować.

Osiłek chciał zerwać najpiękniejszy kwiat, ale Smerfetka powstrzymała go: – Nie, musimy być ostrożni. Jeśli zniszczymy łąkę, magia zniknie. Zamiast tego, usiądźmy i posłuchajmy, co szepczą kwiaty.

Usiedli w kręgu, a kwiaty zaczęły delikatnie kołysać się na wietrze. Nagle usłyszeli cichutki głos: – Dziękujemy, że jesteście dobrzy. Za to podarujemy wam najpiękniejszy sen tej nocy.

Smerfy uśmiechnęły się i postanowiły, że będą codziennie przychodzić na łąkę, aby podlewać kwiaty i śpiewać im piosenki. Od tej pory każdej nocy śniły o kolorowych przygodach.

Wieczorem, gdy zrobiło się ciemno, Smerfy wróciły do wioski. Papa Smerf pogłaskał każdego po głowie i powiedział: – Pamiętajcie, że największa magia to przyjaźń i troska o innych.

Gwiazdy na niebie zaczęły migotać, a Smerfy położyły się w swoich łóżeczkach. Smerfetka zamknęła oczy i szepnęła: – Dobranoc, Zaczarowana Łąko. Śpijcie słodko, moi przyjaciele. I tak, otulone ciszą, wszystkie Smerfy zasnęły spokojnie.

Wszędzie zapanowała cisza, a księżyc srebrnym blaskiem oświetlił wioskę. Smerfy śniły o kolorowych kwiatach i o tym, jak ważne jest dzielenie się dobrem.