Przygoda Shreka z małym świetlikiem

— Bajka do czytania —

W zielonej, błotnistej chatce mieszkał Shrek – wielki, zielony ogr o dobrym sercu. Miał swojego przyjaciela Osiołka, który zawsze coś gadał, i kota w butach, który mruczał jak traktor. Pewnej nocy Shrek położył się spać w swoim wielkim łóżku z mchu.

Ale nie mógł zasnąć. Usłyszał cichutki, dziwny dźwięk – jakby ktoś płakał: „Huu, huu, gdzie jestem?” Shrek podniósł się i zmarszczył czoło. Co to za hałas?

Wstał, założył swoje ulubione kapcie z żabiej skóry i poszedł do ogrodu. Księżyc świecił jasno, a w trawie coś migotało. To był malutki świetlik, który płakał pod liściem.

„Czemu płaczesz, mały?” – zapytał Shrek łagodnie. Świetlik drżał: „Zgubiłem się! Mój dom jest tam, za wielkim kamieniem, ale nie widzę go w ciemności. Boję się!”

Shrek uśmiechnął się swoim zielonym uśmiechem. „Nie martw się, pomogę ci. Chodź, wsadzę cię na moją wielką dłoń.” Świetlik usiadł na palcu Shreka, a ogr powoli ruszył w stronę kamienia.

Szli przez mokradła, omijając bajora. Świetlik świecił radośnie, a Shrek nucił starą ogrową piosenkę. W końcu dotarli do wielkiego szarego kamienia. „To tutaj!” – zawołał świetlik.

Małe świetliki wyleciały z nory i uściskały przyjaciela. „Dziękuję, Shreku! Jesteś najwspanialszym ogrem na świecie!” Shrek poczuł ciepło w sercu. Pomachał im i wrócił do chatki.

Wszedł do łóżka, zamknął oczy i pomyślał o maleńkim świetliku. Wokół zapanowała cisza, tylko gwiazdy mrugały nad dachem. Shrek ziewnął i zasnął spokojnie, marząc o zielonych łąkach.