Bajka o saneczkach, które chciały latać

— Bajka do czytania —

W małym, śnieżnym miasteczku mieszkały saneczki o imieniu Sanna. Były czerwone, błyszczące i miały drewniane płozy. Sanna uwielbiała patrzeć na ptaki, które latały wysoko na niebie. „Jakbym mogła latać jak one!” – wzdychała.

Pewnego dnia Sanna postanowiła spróbować. Rozpędziła się na śniegu, podskoczyła, ale tylko zjechała z małej górki. „Nie udało się” – zasmuciła się. Wtedy zobaczyła małego zajączka, który skakał wesoło obok.

„Dlaczego jesteś smutna?” – zapytał zajączek. „Bo chcę latać, a tylko zjeżdżam” – odpowiedziała Sanna. Zajączek uśmiechnął się: „Ale zjeżdżanie jest cudowne! Pokaż mi, jak to robisz.”

Sanna zgodziła się. Wzięła zajączka na swoje płozy i razem zjechali z górki. Wiatr świszczał, śnieg pryskał, a zajączek piszczał z radości. „To prawie jak latanie!” – krzyknął.

Potem dołączyła wiewiórka, a później mały miś. Sanna woziła wszystkich po kolei. Każdy zjeżdżał i śmiał się głośno. Sanna poczuła, że jej serce rośnie z radości.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaświeciły na niebie, Sanna spojrzała w górę. Ptaki spały już w gniazdach. „Może nie latam, ale daję innym radość” – pomyślała. I to było piękne.

Zajączek przytulił się do saneczek. „Jesteś najlepsza, Sanno. Dziękuję za wspaniały dzień.” Sanna uśmiechnęła się. Wokół zapadła cisza, a śnieg delikatnie padał.

Sanna zamknęła oczy. Czuła się szczęśliwa. Wiedziała, że każdy ma swój dar – jej dar to zjeżdżanie z górki i sprawianie, by inni się uśmiechali. I tak, pod migoczącymi gwiazdami, zasnęła spokojnie.