Samolot Szymek i przygoda z chmurą

— Bajka do czytania —

Na małym lotnisku, między starymi hangarami, stał sobie mały samolot o imieniu Szymek. Był błękitny jak niebo, z okrągłymi oknami i śmigłem, które lubiło wirować. Szymek bardzo chciał latać wysoko, ale trochę się bał.

Codziennie patrzył, jak duże samoloty wzbijają się w powietrze. "One są takie odważne" – myślał Szymek i wzdychał. Jego silnik burczał cichutko, jakby chciał powiedzieć: "Ja też potrafię!".

Pewnego dnia do hangaru przyszedł mechanik Pan Kółko. Nasmarował skrzydła Szymka i powiedział: "Dziś twoja kolej, mały. Rozpędź się i leć prosto przed siebie. Pamiętaj, niebo jest twoim przyjacielem." Szymek poczuł, jak drżą mu koła.

Wyjechał na pas startowy. Silnik zawarczał głośniej, a śmigło zamachało wesoło. Szymek przyspieszał, aż nagle... oderwał się od ziemi. "Lecę! Lecę!" – pisnął radośnie. Ale zaraz potem zobaczył, jak wysoko jest, i zrobiło mu się słabo.

Wtedy zobaczył przed sobą białą, puszystą chmurę. Chmura uśmiechnęła się do niego i powiedziała: "Nie bój się, Szymku. Każdy z nas zaczynał od małych kroczków. Ja też kiedyś byłam maleńką mgiełką." Szymkowi zrobiło się cieplej na sercu.

Razem z chmurą uniósł się wyżej. Pod nimi domy wyglądały jak kolorowe klocki, a drzewa jak zielone guziczki. Szymek poczuł wiatr pod skrzydłami i zaczął się uśmiechać. Leciał, leciał, aż słońce zaczęło chylić się ku zachodowi.

"Już pora wracać" – powiedziała chmura i pomogła Szymkowi skierować się w stronę lotniska. Kiedy wylądował, Pan Kółko pogłaskał go po skrzydle i powiedział: "Dzielny z ciebie samolot. Jutro znów polecisz?" Szymek kiwnął śmigłem.

W hangarze zrobiło się cicho. Szymek zamknął okna i pozwolił silnikowi odpocząć. Na zewnątrz zapadł zmrok, a na niebie zaświeciły pierwsze gwiazdki. Szymek westchnął słodko i szepnął: "Dobranoc, chmurko. Dobranoc, gwiazdeczki." I zasnął, śniąc o kolejnych lotach.