Rycerz, który pomagał

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w małym królestwie, mieszkał rycerz o imieniu Jaś. Miał lśniącą zbroję i błyszczący miecz, ale wcale nie lubił walczyć. Wolał biegać po łące i patrzeć na chmury.

Pewnego dnia Jaś usłyszał cichutkie piszczenie. Za krzakiem malin siedział mały, zagubiony jeżyk. Kolce mu drżały, a oczka były mokre.

– Nie płacz, jeżyku – powiedział Jaś i zdjął rękawicę. – Pokażę ci drogę do domu. – Jeżyk uśmiechnął się i pobiegł za rycerzem.

Po drodze spotkali królewnę Zosię, która smutna siedziała na ławeczce. – Mój ogródek uschnął – westchnęła. – Kwiatki potrzebują wody, a ja nie mam siły.

Jaś od razu wziął wiaderko i pobiegł do strumyka. Nosił wodę, aż wszystkie róże i stokrotki znów były wesołe. Królewna klasnęła w dłonie.

– Jesteś najmilszym rycerzem na świecie! – zawołała. – Nie potrzebujesz miecza, żeby być bohaterem.

Wieczorem Jaś usiadł na wzgórzu. Obok niego przytulił się jeżyk, a królewna położyła głowę na jego ramieniu. Gwiazdy na niebie zaczęły migotać.

– Czas spać – szepnął Jaś. – Jutro znów będziemy pomagać. – Zamknął oczy, a wokół zapanowała cisza. Księżyc kołysał ich do snu.

I tak rycerz Jaś zasnął spokojnie, wiedząc, że najważniejsza jest dobroć. A gwiazdy nuciły mu cichą kołysankę.