Bajka o puszczaniu baniek mydlanych

— Bajka do czytania —

Mała Zosia siedziała na tarasie z miseczką wody i płynem do baniek. Tato podał jej mały kółeczek i powiedział: "Zanurz i dmuchnij delikatnie, a zobaczysz coś pięknego".

Zosia zanurzyła kółeczko w wodzie, a potem dmuchnęła. Nic się nie stało. Dmuchnęła mocniej, ale tylko woda chlupnęła. Tato uśmiechnął się i powiedział: "Dmuchaj lekko, jakbyś chciała pogłaskać kółeczko oddechem". Zosia spróbowała znów i tym razem pojawiła się mała, błyszcząca kuleczka.

Bańka rosła i rosła, aż oderwała się od kółeczka i poleciała w górę. Była cała w kolorach tęczy. Zosia pisnęła z radości i pobiegła za nią. Bańka tańczyła w powietrzu, odbijając się od promieni słońca.

Zosia puszczała kolejne bańki. Jedna była wielka jak balon, druga maleńka jak groszek. Trzecia fruwała najwyżej, a czwarta wirowała jak bączek. Każda była inna i każda sprawiała, że Zosia się śmiała.

Nagle do akcji dołączył wiatr. Zawiał lekko i wszystkie bańki poleciały w stronę ogrodu. Zosia biegła za nimi, a one odbijały się od liści i traw. Jedna z baniek usiadła delikatnie na nosku Zosi. "Ojej, to chyba ta najmniejsza" – zaśmiała się dziewczynka.

Siostra Tosi, Kasia, też przybiegła i zaczęły puszczać bańki razem. Ścigały się, która zrobi większą, i wszystkie bańki fruwały nad głowami jak kolorowe gwiazdy. Zabawa trwała długo, a słońce powoli chowało się za chmurami.

Kiedy bańki przestały się pojawiać, Zosia i Kasia usiadły na schodkach. Zosia powiedziała: "Wiesz co? Każda bańka była inna i każda była piękna. Trochę jak my". Kasia przytuliła siostrę i obie patrzyły, jak ostatnia bańka znika gdzieś wysoko.

Wieczorem Zosia leżała w łóżeczku. W pokoju było cicho, a przez okno wpadało światło księżyca. Mama pogłaskała ją po głowie i powiedziała: "A teraz zamknij oczka, jak podczas dmuchania baniek – delikatnie i spokojnie". Zosia westchnęła, uśmiechnęła się i zasnęła, śniąc o tęczowych bańkach tańczących wśród gwiazd.