Bajka o przewodniku turystycznym i leśnych skarbach

— Bajka do czytania —

Mały zajączek Kicuś i wiewiórka Ruda obudzili się dziś bardzo wcześnie. Czekała ich pierwsza w życiu wycieczka z prawdziwym przewodnikiem – panem Jerzym.

Pan Jerzy miał wygodną czapkę z daszkiem i plecak pełen niespodzianek. „Dzień dobry, odkrywcy!” – zawołał wesoło. „Dziś pokażę wam coś, czego nigdy nie widzieliście.”

Najpierw poszli w głąb lasu. Pan Jerzy zatrzymał się przy starym dębie. „Widzicie tę małą dziuplę?” – szepnął. „Mieszka w niej rodzina sikorek. Jeśli będziecie cicho, usłyszycie ich śpiew.”

Kicuś i Ruda zamarli. Po chwili usłyszeli cichutkie „cyp-cyp” z góry. Uśmiechnęli się do siebie – to było jak sekret, który odkryli razem.

Potem przewodnik zaprowadził ich na małą polanę. „A tu, pod tym kamieniem, mieszka pan Żuk – turlacz. Spróbujcie go znaleźć, ale bardzo delikatnie.”

Kicuś ostrożnie uniósł kamyk. Pod spodem biegł malutki, lśniący żuczek. „Ojej, jaki śliczny!” – pisnęła Ruda. Pan Jerzy pogłaskał żuka po pancerzyku. „Małe stworzenia też mają swój dom” – powiedział cicho.

Słońce zaczęło zachodzić. Usiedli na miękkim mchu, a pan Jerzy pokazał im, jak listki zmieniają kolor w świetle zachodu. „Każdy dzień jest wyjątkowy” – szepnął, „wystarczy umieć patrzeć.”

Wrócili do domku tuż przed zmrokiem. Kicuś i Ruda byli zmęczeni, ale bardzo szczęśliwi. Na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy. „Dobranoc, mały przewodniku” – szepnął zajączek do swojego pluszowego misia. „Jutro znowu pójdziemy szukać skarbów.”