Bajka o pierogach z jagodami

— Bajka do czytania —

W małej, pachnącej kuchni mieszkała sobie babcia Krysia. Każdego lata, kiedy w ogródku dojrzewały fioletowe jagody, babcia robiła pierogi. W tym roku pomagała jej wnuczka, mała Jagódka.

Jagódka miała na imię tak, jak owoce, które tak lubiła. Jej oczy błyszczały na widok koszyka pełnego jagód. – Babciu, czy dzisiaj zrobimy pierogi? – zapytała z nadzieją w głosie.

Babcia uśmiechnęła się szeroko. – Oczywiście, kochanie. Ale pamiętaj, że robienie pierogów to taniec rąk i serca. Trzeba cierpliwości – powiedziała, przesypując mąkę na stolnicę.

Jagódka z zapałem ugniatała ciasto. Było miękkie i ciepłe, jak mały kocyk. – A teraz lepimy pierogi – zachęciła babcia. Dziewczynka nakładała po łyżeczce fioletowego nadzienia i starannie zlepiała brzegi. Niektóre były krzywe, ale babcia chwaliła każdy z nich.

– Popatrz, babciu, ten wygląda jak księżyc! – zawołała Jagódka, pokazując pieroga w kształcie półksiężyca. – A ten jak gwiazdka – dodała, lepiąc kolejny.

Kiedy wszystkie pierogi były gotowe, babcia wrzuciła je do garnka z wrzącą wodą. Jagódka patrzyła, jak fioletowe kuleczki tańczą w bulgoczącej wodzie. – Już prawie gotowe – szepnęła babcia. – Pamiętaj, że najlepiej smakują, gdy dzielimy się nimi z tymi, których kochamy.

Po kolacji Jagódka pomogła babci umyć naczynia. Czuła się taka ważna i dorosła. – Dziękuję, babciu – powiedziała, przytulając się do niej. – Jutro też będziemy lepić? – zapytała cichutko.

– Może jutro, a może pojutrze – odparła babcia, tuląc wnuczkę. – Teraz pora spać. Jagódka zamknęła oczy, a w jej głowie wirowały fioletowe pierogi tańczące na talerzu. Czuła zapach lata i miłość babci. I tak, spokojnie, zasnęła, a nad domem świeciły pierwsze gwiazdy.