Pan Igiełka i błyszczące kropeczki

— Bajka do czytania —

W krainie Migotków, gdzie domki były z pierników, a ulice z waty cukrowej, mieszkał pan Igiełka. Miał w ręku małą, srebrną igiełkę, ale nie był to zwykły przyrząd – igiełka ta zamieniała się w kolorowe światełka.

Pani Koralik, sąsiadka, przyszła do pana Igiełki, bo chciała mieć błyszczącą kropeckę na swoim policzku. – Poproszę o gwiazdkę – powiedziała. Pan Igiełka uśmiechnął się, przyłożył swoją igiełkę i zamiast ukłucia, zrobiło się ciepło i przyjemnie, a na policzku pojawiła się mała, złota kropka, która mieniła się w słońcu.

– To magia, a nie ból – zawołała zachwycona pani Koralik. Pan Igiełka kiwał głową. Jego igiełka nie robiła dziurek, tylko malowała kropeczki, które wyglądały jak gwiazdy na niebie.

Niedługo wszystkie dzieci w Migotkach chciały mieć takie kropeki. – Ja chcę różową na czole! – krzyczał mały Miś Buźka. – A ja niebieską na nosku! – dodała Żabka Skaczka. Pan Igiełka każdemu robił kropecki, a dzieci śmiały się i tańczyły, bo czuły się wyjątkowe.

Ale pewnego dnia przyszedł mały Królik Trzęsik, który bał się wszystkiego. – A czy to boli? – zapytał cichutko. – Ani trochę! – odpowiedział pan Igiełka. – To jak musnąć piórkiem. Spróbujesz? Królik zamknął oczy, a pan Igiełka zrobił mu malutką, srebrną kropeckę na uchu. Królik otworzył oczy i zobaczył w lustrze, jak ładnie wygląda. – Jestem odważny! – krzyknął i podskoczył z radości.

Wieczorem, kiedy wszystkie dzieci poszły spać, pan Igiełka zamknął swój sklepik. Na niebie zapaliły się prawdziwe gwiazdy, a one też były błyszczącymi kropeczkami – tylko że na wielkim, nocnym płótnie. Pan Igiełka spojrzał w górę i pomyślał, że każdy ma swoje miejsce, nawet małe kropecki.

I tak, w Krainie Migotków, każde dziecko mogło być tym, kim chciało, a pan Igiełka dbał, żeby każda kropeczka była wyjątkowa i bezpieczna.