Pikuś i gwiazdka na drodze

— Bajka do czytania —

Za miastem, wśród pachnących łąk i małych dróżek, mieszkał Pikuś – nieduży, czerwony pickup. Miał okrągłe reflektory i ładną, drewnianą packę z tyłu. Każdego dnia jeździł po okolicy i woził wszystko, co tylko potrzebowało pomocy: jabłka z sadu, siano dla krów albo kwiaty dla babci Janki.

Pewnego wieczoru, gdy słońce już chowało się za wzgórzami, Pikuś wracał do swojego garażu. Nagle na środku drogi zobaczył coś małego i błyszczącego. „Co to takiego?” – pomyślał i delikatnie zahamował.

To była mała gwiazdka. Spadła z nieba i teraz leżała na asfalcie, mrugając smutno swoim złotym światłem. „Zgubiłam się” – szepnęła cieniutkim głosikiem. „Chcę wrócić do domu, do moich sióstr na niebie.”

Pikuś pogłaskał ją swoją chłodną maską. „Nie martw się, pomogę ci” – powiedział ciepło. Ale jak to zrobić? Gwiazdka była malutka, a niebo wysoko. Pikuś myślał i myślał, aż w końcu zaświeciły mu reflektory – wpadł na pomysł!

Otworzył swoją packę i ostrożnie zaprosił gwiazdkę do środka. Potem pojechał na najwyższe wzgórze w okolicy. Tam stanął na samym szczycie i podniósł packę najwyżej jak umiał. „Skacz!” – zachęcił. Gwiazdka odbiła się, poleciała w górę i zawisła na niebie, tuż obok swoich sióstr.

„Dziękuję, Pikusiu!” – zawołała radośnie, a jej blask zrobił się jaśniejszy. Od tego wieczoru gwiazdka co noc świeciła prosto na drogi, którymi jeździł pickup, żeby zawsze mógł bezpiecznie wrócić do domu.

I tak Pikuś zrozumiał, że nawet małe serce może zrobić wielką rzecz – pomóc komuś wrócić tam, gdzie jego miejsce. A pomaganie daje radość zarówno temu, kto pomaga, jak i temu, kto pomoc otrzymuje.

Gdy zrobiło się ciemno i na niebie zapaliły się wszystkie gwiazdy, Pikuś wjechał do swojego ciepłego garażu. Zamknął reflektory, westchnął cichutko i szepnął: „Dobranoc, mała gwiazdko. Dobranoc, świecie.” I zasnął spokojnie pod kołderką z migoczącego światła.