Papierowy żuraw Olka

— Bajka do czytania —

Pewnego wieczoru, kiedy słońce już powoli chowało się za zasłoną, mały Olek siedział na dywanie i patrzył na kolorowe kartki. Mama usiadła obok niego i uśmiechnęła się tajemniczo.

– Mamo, co można zrobić z papieru? – zapytał Olek, gładząc miękką, niebieską kartkę. Mama położyła przed nim cieniutką kwadratową kartkę w kolorze nieba.

– Zobacz – powiedziała i zaczęła składać papier. Raz, dwa, trzy, cztery zgięcia. Palce mamy poruszały się powoli i cicho, jak motyle nad łąką.

Olek patrzył szeroko otwartymi oczami. Nagle z płaskiej kartki wyłonił się mały piesek. Miał uszy i ogonek. – To magia? – szepnął chłopiec.

– To origami – szepnęła mama. – Wystarczy cierpliwość i spokój. Spróbujesz? – Olek wziął kolejną kartkę, zieloną jak trawa. Składał, składał, ale papier się wyginał i nie chciał słuchać.

Mama położyła dłoń na jego rączce. – Wolniej, Olku. Każde zgięcie to mały taniec. – I wtedy chłopiec zwolnił. Powstała żabka. Olek aż podskoczył z radości.

Potem mama zrobiła coś wyjątkowego. Z białej kartki złożyła żurawia. Skrzydła były leciutkie i delikatne. Postawiła go na oknie, a wiatr poruszył papierowymi piórami.

Wieczorem, gdy gwiazdy zapaliły się na niebie, Olek położył żurawia na poduszce. – Spokojnej nocy, ptaszku – wyszeptał. I zasnął, słysząc szelest skrzydeł w ciszy.