Bajka o pani Zosi i zaczarowanym kredensie

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku, gdzie domki miały czerwone dachy, a w ogródkach rosły słoneczniki, mieszkała pani Zosia. Pani Zosia była nauczycielką w przedszkolu „Pod Wesołym Muchomorkiem”. Jej klasa pachniała kredą i farbkami, a na ścianach wisiały rysunki dzieci.

Pewnego dnia, kiedy wszystkie dzieci wyszły już do domu, pani Zosia usłyszała ciche pukanie. Puk, puk, puk. Dźwięk dobiegał ze starego, drewnianego kredensu w kącie sali.

– Kto tam? – zapytała odważnie pani Zosia, podchodząc bliżej. Otworzyła drzwiczki i ujrzała... pudełko kredek! Ale nie byle jakich. Każda kredka mieniła się złotem i srebrem, a zamiast grafitu miały małe, błyszczące iskierki.

– Jesteśmy zaczarowanymi kredkami – powiedziała najdłuższa, czerwona kredka. – Kiedy ktoś narysuje nami coś z sercem, rysunek ożywa na chwilę.

Następnego dnia pani Zosia pokazała kredki dzieciom. – Spróbujcie narysować coś, co bardzo lubicie – powiedziała z uśmiechem. Adaś narysował misia, a miś nagle zamrugał i pomachał łapką. Zosia narysowała domek, a z kominka uniósł się dymek. Wszystkie dzieci krzyknęły z radości.

Ale jedna kredka, zielona, była smutna. – Ja nie umiem ożywiać rysunków – wyszeptała. Pani Zosia wzięła ją do ręki i powiedziała: – Każda kredka ma inny dar. Ty możesz narysować coś, co rośnie. I rzeczywiście, kiedy Adaś narysował zieloną kredką kwiatka, ten zaczął rosnąć i pachnieć.

Dzieci spędziły cały dzień na rysowaniu. Na koniec pani Zosia powiedziała: – Pamiętajcie, najważniejsze to rysować z sercem i być cierpliwym. Każdy z was ma w sobie coś wyjątkowego. Kredki uśmiechnęły się i schowały do kredensu, obiecując, że wrócą, gdy dzieci będą znów chciały tworzyć.

Wieczorem, kiedy księżyc świecił przez okno, a gwiazdy mrugały jak iskierki, pani Zosia zamknęła kredens. W sali zapanowała cisza, a ona pomyślała: „Dobranoc, kredki. Dobranoc, dzieci. Śpijcie spokojnie.”