Bajka o malutkim muzyku

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku mieszkał chłopiec o imieniu Jaś. Jaś uwielbiał różne dźwięki – szum wiatru, stukot kół pociągu i cichutkie ćwierkanie ptaków. Najbardziej jednak lubił bębnić palcami o stół, krzesło i własny brzuszek, wystukując wesołe rytmy.

Pewnego dnia, gdy Jaś bawił się na strychu u babci, znalazł mały, okrągły bębenek z wyblakłymi złotymi gwiazdkami. Gdy dotknął go palcem, bębenek zagrał cichutkie „bum, bum”. Jaś roześmiał się i zaczął bębnić coraz śmielej, a dźwięki tańczyły po całym pokoju.

„Babciu, słuchaj!” – zawołał Jaś i zagrał prawdziwą melodię. Babcia uśmiechnęła się i powiedziała: „To nie jest zwykły bębenek, Jasiu. Kiedy grasz z radością, dźwięki same układają się w piosenki.”

Jaś wybiegł do ogrodu i zaczął bębnić pod wielkim dębem. Wiewiórka na gałęzi przerwała jedzenie orzeszka i zaczęła kiwać głową w rytm. Ptaszek na płocie zaćwierkał, a motyl zatrzymał się na kwiatku, by posłuchać.

Nagle z krzaków wyszła mała myszka, która bardzo smutno patrzyła na swoje nóżki. „Dlaczego jesteś smutna?” – zapytał Jaś. „Bo inni mówią, że jestem za mała, by śpiewać” – pisnęła myszka. Jaś zagrał cichutko, łagodnie, a myszka poczuła, jak muzyka otula ją ciepłem. Zebrała się na odwagę i zaśpiewała maleńką nótkę.

Wtedy z bębenka popłynęły złote iskierki – jedna iskierka poleciała do myszki, druga do wiewiórki, a trzecia do ptaszka. Okazało się, że muzyka Jasia sprawiła, iż każde zwierzątko odkryło w sobie coś pięknego: myszka miała słodki głosik, wiewiórka umiała tańczyć na gałęzi, a ptaszek gwizdał jak najprawdziwsza fujarka.

„Widzisz, Jasiu” – powiedziała babcia, która podeszła cichutko. „Twój bębenek łączy serca. Nie chodzi o to, by być najgłośniejszym, ale by grać z serca i słuchać innych.” Jaś przytulił bębenek i pomyślał, że to najlepszy prezent na świecie.

Gdy słońce schowało się za chmurami, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Jaś zagrał kołysankę. Wszystkie zwierzątka ułożyły się do snu, a on sam, zmęczony, ale szczęśliwy, zasnął z uśmiechem, trzymając bębenek pod poduszką.