Bajka o mieszaniu zupy

— Bajka do czytania —

Mała Zosia stała na stołku w kuchni i patrzyła, jak mama gotuje zupę. W garnku bulgotało, a para unosiła się w górę. Zosia bardzo chciała pomóc. Miała na sobie niebieski fartuszek i uśmiechała się od ucha do ucha.

„Mamo, czy mogę pomieszać?” – zapytała Zosia. Mama uśmiechnęła się i podała jej drewnianą łyżkę. „Pamiętaj, mieszaj powoli, żeby zupa się nie wylała” – powiedziała mama. Zosia skinęła głową i wzięła łyżkę.

Zosia chwyciła łyżkę i zaczęła energicznie kręcić. Woda w garnku zabulgotała jeszcze mocniej, a krople poleciały na blat. „Ojej!” – zawołała Zosia. „Za szybko?” – zapytała mama. „Tak” – szepnęła Zosia i spuściła wzrok.

Mama pokazała jej, jak trzymać łyżkę i robić małe kółka. „Widzisz, jak składniki się mieszają? Marchewka tańczy z pietruszką, a makaron się kręci” – mówiła mama. Zosia spróbowała wolniej i zupa się uspokoiła. Bulgotanie stało się ciche i przyjemne.

Nagle z garnka uniosła się złota para. Zosia zobaczyła, jak zupa zmienia kolor na słoneczny żółty. „To magia mieszania” – powiedziała mama. „Kiedy mieszasz z sercem, zupa staje się wyjątkowa”. Zosia poczuła ciepło w brzuszku.

Zosia mieszała dalej, a zupa pachniała coraz ładniej. Do kuchni wszedł tata. „Mniam, co za zapach!” – powiedział i pogłaskał Zosię po głowie. Zosia była dumna, że pomogła.

Kiedy zupa była gotowa, mama nalała ją do misek. Zosia spróbowała i uśmiechnęła się. „Najlepsza zupa na świecie!” – zawołała. „Bo zrobiona z miłością i cierpliwością” – dodała mama. Zosia zjadła całą porcję.

Wieczorem, leżąc w łóżku, Zosia patrzyła przez okno na gwiazdy. „Dobranoc, gwiazdki” – szepnęła. „Dziękuję za dzisiejszą zupę”. Zamknęła oczy i zasnęła spokojnie, śniąc o tańczącej marchewce i uśmiechniętej pietruszce.