Bajka o pani Malwinie, makijażystce

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku mieszkała pani Malwina. Była makijażystką, ale nie taką zwykłą – malowała twarze dzieciom na festynach i urodzinach. Jej pędzelki były miękkie jak piórka, a farbki pachniały truskawkami.

Pewnego dnia na placu zabaw pojawiły się dzieci. Pani Malwina rozłożyła swoje pędzelki i farbki. – Kto chce być motylkiem? – zapytała. Wszystkie dzieci podbiegły, tylko mała Zosia stała z boku.

Zosia nie chciała, żeby ktoś malował jej twarz. – Nie lubię, gdy ktoś dotyka mojej buzi – powiedziała cicho. Pani Malwina uśmiechnęła się i podeszła do niej.

– Może chcesz narysować coś sama? – zapytała pani Malwina i podała Zosi suchy pędzelek. Zosia zaczęła malować w powietrzu – najpierw kółko, potem gwiazdkę.

– Widzisz? – powiedziała pani Malwina. – Makijaż to taka zabawa kolorami. Możesz być, kim chcesz. Zosia pomyślała i zgodziła się na małą kropkę na nosie. Pani Malwina namalowała jej malutką biedronkę.

Zosia spojrzała w lusterko i uśmiechnęła się. Biedronka na nosie była śliczna. Inne dzieci też chciały mieć biedronki. Wkrótce wszystkie dzieci miały na twarzach motylki, kwiatki i gwiazdki.

Pani Malwina cieszyła się, że dzieci są szczęśliwe. – Pamiętajcie – powiedziała – najważniejsze jest to, co w środku. Makijaż to tylko dodatek, jak cukierek na torcie.

Gdy słońce zaszło, pani Malwina starannie umyła pędzelki. W oknie jej małego domku zapaliło się światło. Położyła się do łóżka, a przez firanki widać było migoczące gwiazdy. Cicho szepnęła: – Dobranoc, małe biedronki. I zasnęła.