Magiczne machanie rączkami

— Bajka do czytania —

Mała Kasia miała trzy latka i bardzo lubiła machać rączkami. Każdego ranka, gdy wstawała z łóżeczka, machała do słoneczka, a ono uśmiechało się do niej z nieba. Machała też do misia, do laleczki i do swojego ulubionego kocyka. Machanie było jej ulubioną zabawą.

Pewnego dnia Kasia poszła z mamą na spacer do parku. W parku było mnóstwo dzieci – jedne biegały, inne huśtały się na huśtawkach, a jeszcze inne grały w piłkę. Kasia stanęła na środku trawnika i zaczęła machać rączkami – raz w górę, raz w dół, raz w lewo, raz w prawo. Machała tak szybko, że rączki zamieniły się w dwa małe wiatraczki.

Nagle zobaczyła, że mały chłopiec o imieniu Tomek siedzi sam na ławce i smutno patrzy w ziemię. Kasia podeszła do niego i zaczęła machać rączkami tuż przed jego noskiem. „Cześć, Tomku! Zobacz, jak macham!” – zawołała wesoło. Tomek podniósł głowę, a jego buzia powoli rozjaśniła się uśmiechem. „Też umiem machać” – powiedział cicho i pomachał do Kasi.

Od tej chwili dzieci machały do siebie razem – raz w górę, raz w dół, jak dwa wesołe ptaszki. Inne dzieci zobaczyły ich zabawę i też zaczęły machać. Wkrótce cały park wypełnił się machającymi rączkami – to było jak fala radości, która płynęła wśród drzew i ławek.

Kiedy słońce zaczęło chować się za chmury, mama Kasi powiedziała: „Czas wracać do domu, kochanie”. Kasia pomachała jeszcze raz na pożegnanie wszystkim dzieciom, a one pomachały jej z powrotem. W drodze do domu Kasia myślała o tym, jak fajnie jest machać – nie tylko po to, by się bawić, ale też po to, by powiedzieć komuś: „Jestem tu, widzę cię, cieszę się, że jesteś”.

Wieczorem, gdy Kasia leżała już w łóżeczku, mama pogłaskała ją po głowie i powiedziała: „Dobranoc, moja machająca gwiazdeczko”. Kasia zamknęła oczka i jeszcze przez chwilę machała rączkami pod kołderką – do księżyca, do gwiazd i do swoich snów. W końcu rączki znieruchomiały, a Kasia zasnęła spokojnie, marząc o machaniu w krainie pełnej uśmiechów.