Bajka o tańczących kwiatach

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, gdzie promienie słońca tańczyły między drzewami, mieszkała mała dziewczynka o imieniu Zuzia. Zuzia miała trzy lata i bardzo lubiła patrzeć na kwiaty.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc wszedł na niebo, Zuzia wyjrzała przez okno. Zobaczyła, że kwiaty w lesie zaczynają się poruszać. Najpierw delikatnie, jakby wiatr nimi kołysał, ale wiatru nie było.

Zuzia wzięła swoją ulubioną latarenkę i poszła do lasu. Tam zobaczyła stokrotki, które kręciły się w kółko, a fiołki kłaniały się sobie nawzajem. Najpiękniejszy był wielki, złoty słonecznik, który tańczył jak baletnica.

– Dlaczego tańczycie? – zapytała Zuzia cichutko.

– Bo księżyc gra nam muzykę – odpowiedział słonecznik. – Każdej nocy, gdy dzieci zasypiają, my tańczymy, żeby las był szczęśliwy.

Zuzia usiadła na mchu i patrzyła, jak kwiaty wirują w rytm srebrzystego światła. Nagle poczuła, że jej rzęsy stają się ciężkie. Słonecznik pochylił się nad nią i szepnął: – Czas na sen, mała przyjaciółko.

Zuzia wróciła do domu, położyła się w łóżeczku i zamknęła oczy. Przez okno wpadało księżycowe światło, a w lesie kwiaty tańczyły dalej, ale już bardzo, bardzo cicho, żeby nie obudzić Zuzi.

Gwiazdy na niebie mrugały do niej, a las szeptał: dobranoc, dobranoc. Zuzia uśmiechnęła się przez sen i zasnęła głęboko, wiedząc, że jutro znów zobaczy taniec kwiatów.