Bajka o księżniczce Zosi, która lubiła patrzeć w gwiazdy

— Bajka do czytania —

W zamku na wzgórzu mieszkała księżniczka Zosia. Lubiła patrzeć w niebo i liczyć gwiazdy, ale czasem myślała, że nie jest tak odważna jak rycerze ani tak silna jak strażnicy. Chciała być kimś ważnym.

Pewnego dnia w zamku ogłoszono wielki turniej. Każdy miał pokazać, w czym jest dobry. Rycerze jeździli konno, strażnicy dźwigali ciężkie tarcze, a kucharz upiekł największe ciasto. „A ja?” – pomyślała Zosia i zrobiło jej się smutno.

Wyszła na łąkę przed zamkiem. Nagle zobaczyła małego ptaszka, który leżał na trawie. Miał zranione skrzydełko i nie mógł latać. Zosia delikatnie wzięła go w dłonie i zaniosła do swojej komnaty.

Przez kilka dni opiekowała się ptaszkiem: podawała mu wodę, okruszki chleba i śpiewała ciche kołysanki. Ptaszek czuł się bezpiecznie. Kiedy skrzydełko się zagoiło, Zosia otworzyła okno i puściła go wolno.

Ptaszek nie odleciał od razu. Usiadł na parapecie i zaśpiewał najpiękniejszą melodię, jaką Zosia kiedykolwiek słyszała. Wtedy zrozumiała, że nie trzeba być najsilniejszym – wystarczy być dobrym i troskliwym.

Podczas turnieju Zosia nie jeździła konno ani nie dźwigała tarcz. Stanęła przed wszystkimi i opowiedziała historię o ptaszku. Wszyscy słuchali z uśmiechem, a potem nagrodzili ją gromkimi brawami.

Od tej pory każdego wieczoru księżniczka Zosia siadała w oknie i patrzyła w gwiazdy. Czuła się ważna – bo wiedziała, że ma w sercu wielką dobroć. A to był jej najpiękniejszy dar.

Gdy zapadła noc, Zosia położyła się do łóżka. Przez okno wpadało światło księżyca, a na niebie świeciły gwiazdy. Zamknęła oczy i wyszeptała: „Dobranoc, ptaszku. Dobranoc, niebie.” I zasnęła spokojnie.